میلاد نجفی _ چه بخواهیم چه نخواهیم، رسانه عمومی با سرگرمی زنده است. یعنی تا پوسته سرگرمی نباشد، خبری از ارائه موفق پیام نخواهد بود. حتی با وجود چارچوبهای فرهنگی در کشورمان، اهمیت این مسأله برای اهل فن اثبات شده که تا وقتی جنبه سرگرمیسازی برای مخاطب پررنگ نشود، خبری از انتقال پیام و آگاهسازی هم نیست.
اول باید مخاطب را مقابل تلویزیون نشاند، بعد به سراغ اولویتهای محتوایی رفت. رسانه ملی در طول سالیان مختلف نشان داده در صورت فراهم بودن شرایط، آمادگی جذب مخاطب گسترده را دارد. حتی امروز که به دلیل گسترش شبکههای اجتماعی و تولیدات نمایش خانگی رقابت جدیتر شده، بازهم رسانه ملی امتیازاتی دارد که از آن، رسانه مرجع میسازد. بستری که اگر مخاطبشناس باشد و کارش را درست انجام دهد، بیننده چندمیلیونی دارد. در این میان، همواره دو حوزه سریالسازی و برنامههای تلویزیونی، عناصر مهم و اساسی در این چرخه هستند. در ادامه این یادداشت، کمی درباره بخش اول آن، یعنی سریالسازی بحث خواهیم کرد.
برگ برنده تلویزیون
سالها قبل از آنکه پای سریالهای خارجی به ایران باز شود یا گوشیهای هوشمند به دست مردم برسد، این تلویزیون بود که حاکم بلامنازع سرگرمیسازی برای ایرانیان بود. هرچند که بخشی از این حاکمیت به دلیل انحصار بود اما اگر از حق نگذریم باید اعتراف کنیم که کیفیت آثار نمایشی در دورههای مختلف در بستر رسانه ملی قابل دفاع بوده است. کافیست لیست بلند مجموعههای تولیدشده در تلویزیون را مرور کنید تا به یاد بیاورید که تعداد آثار باکیفیت یا قابل قبول، نسبتا بالا بوده است و هنوز بسیاری از آنها برای مخاطبان جذاب است.