از نظر ژانر، Voidling Bound ترکیبی از Spore، Pokémon و Warframe است — یعنی هم موجود جمع میکنی، هم تکامل میدهی، هم مستقیماً کنترلش میکنی. بازیکن نقش یک Space Wrangler را دارد که از طریق ارتباط تلپاتیک، کنترل موجوداتی به نام Voidling را در دست میگیرد تا با یک فساد انگلی کهکشانی مقابله کند. این ایده ساده اما هوشمندانه، چیزی است که ژانر Monster Taming سالها از آن غافل بوده — اینکه چرا باید فقط نگاه کنی در حالی که میتوانی خودت باشی؟
اما صادقانه بگوییم — داستان Voidling Bound چندان عمیق نیست. روایت بازی در مقایسه با گیمپلی کاملاً در سایه قرار میگیرد و بدون تکانههای داستانی مشخص یا پیچشهایی برای به یاد ماندن، آنچه با یک پریمیس جذاب شروع میشود خیلی زود به حس یک دکور صحنه تبدیل میشود. اکثر داستان در همان سینمای ابتدایی تعریف میشود و مابقی ماجرا صرفاً برای توجیه مأموریت بعدی استفاده میشود.
سطوح عموماً بزرگ هستند و کاوش را تشویق میکنند، با گوشههای پنهان، مسیرهای فرعی و منابع مخفی فراوان. اما این وسعت گاهی شمشیر دولبهای میشود — برخی مناطق برای محتوای خود بیش از حد بزرگ به نظر میرسند و فاصله بین نقاط جالب کمی طولانی میشود.
بازی به تدریج سیستمهای پیچیدهتر را معرفی میکند: پرورش برای تقویت آمار، ارتقاء با بافرهای غیرفعال، و Gene Splicing برای دستیابی به چند موتاسیون همزمان. در انتهای هر شاخه تکاملی، Voidling توانایی جدیدی به دست میآورد — از ایجاد هالههای درمانی گرفته تا تبدیل حملات نزدیک به ضربات مخروطی یا اضافه شدن یک پرش سوم.
از چشماندازهای بیگانهنمای خلاقانه تا طراحی کلاه فضایی کوتاه و چاق شخصیت اصلی، مشخص است که زمان و تلاش زیادی برای ساخت این تصاویر صرف شده. اما ستاره اصلی نمایش، خود Voidlingها هستند. هر گونهای که کشف میکنی طراحی منحصربهفردی دارد و هرچه تکامل پیدا میکند، عجیبتر و جذابتر میشود.
اما بزرگترین نقطه ضعف صوتی بازی اینجاست: Voidling Bound هیچ دوبله صوتی ندارد. شخصیتهای رنگارنگ و کاریزماتیک بازی به وضوح از دیالوگهای گفتاری بهره میبردند، اما غیاب صداپیشگی باعث میشود لحظات داستانی بیروح احساس شوند.