احساس میکنم میبایست ابتدای هر بررسی از بازیهای ایرانی اشاره کرد که به هیچ عنوان نباید صنعت بازیسازی داخلی را با نمونههای خارجی مقایسه کنیم. گرچه هدف ما رسیدن به استانداردهای جهانی است، اما حین …
احساس میکنم میبایست ابتدای هر بررسی از بازیهای ایرانی اشاره کرد که به هیچ عنوان نباید صنعت بازیسازی داخلی را با نمونههای خارجی مقایسه کنیم. گرچه هدف ما رسیدن به استانداردهای جهانی است، اما حین طی کردن این پروسه نباید با مقایسه کاری کنیم تا از سرعت پیشرفت آن کاسته شود. چیزی که از اهمیت بالایی برخوردار است حمایت کاربران از بازیسازانی است که تلاش میکنند این فاصله را کمتر کنند. بازیسازانی مانند استودیو رسانا شکوه کویر که با بازی «سفیر عشق» ثابت کرد نزدیک شدن به استانداردهای جهانی یک رویا نیست و با «مختار: فصل قیام» مهر تاییدی روی این ادعا زد. در ادامه با بررسی دومین قسمت از این سهگانه همراه ویجیاتو باشید.
گذشته از این مسائل، مختار: فصل قیام بیشتر از سفیر عشق با باگهایی عجیب همراه است. مشکلات متفاوتی که برخی مواقع باعث میشوند به مرگتان راضی باشید بلکه بتوانید دوباره از محل ذخیره شدن کار را آغاز کنید، منتها این بار بدون مشکل پیش آمده. حین درگیریها با شروع شدن انیمیشن حمله دشمنان بهتر است از حمله کردن بپرهیزید چرا که در بیشتر مواقع آسیب به هر دو طرف وارد میشود و طبیعتا در این بین شمایید که ضرر میکنید. همچنین دیده میشود که برخی از آیتمهای موجود در محیط باعث گیر کردن دشمنان و باقی ماندنشان در نقطهای ثابت میشوند. البته این مسئله برای شما خبر خوبی است چرا که حداقل میدانید با تعداد کمتری طرف هستید و بعدا میتوانید به نفراتی که دچار باگ شدهاند رسیدگی کنید. احساس میکنم سهم بیشتری از گیمپلی مختار: فصل قیام به مراحل مخفیکاری اختصاص پیدا کرده. این مسئله نه تنها باعث ایجاد تنوع در گیمپلی نشده بلکه از قسمتی به بعد به شدت خستهکننده جلوه میکند. درواقع کار به جایی میرسد که شما ترجیح میدهید در محیط بدویید و توجه سربازها را به خودتان جلب کنید تا سرعت پیشرویتان بالاتر برود.