نوسان سطوح کربن-14 امری طبیعی است و این سطوح طی یک چرخه 11 ساله با صعود و افول جرقههای خورشیدی بالا و پایین میروند، اما در سابقه سه هزار ساله، هیچ گونه اصابتی با شیبی به اندازه شیب اصابت سال 775 میلادی وجود ندارد. بنابراین چه مولفهای موجب انفجار عظیم تشعشع و جریان بالای ذرات انرژیداری شده که سطوح افزایش یافته کربن-14 را در جو به دنبال داشته است؟
به گفته دانشمندان، دو دلیل میتواند وجود داشته باشد: یا تشعشع از یک جرقه خورشیدی بسیار شدید بوده یا از انفجار ستارهیی مجاور. آنها فرضیه جرقه خورشیدی را به دو دلیل حذف کردند : نخست این که جرقههایی با چنین عظمتی باید نمایشی فراموشناشدنی از تابشهای شمالی ارائه داده باشند که چنین پدیدهای در سوابق تاریخی دیده نمیشود. دوم این که این جرقهها میتوانستند لایه ازن زمین را نابود کنند و تمامی حیات را در معرض تشعشع شدید و احتمالا در حرکت به سوی یک انقراض قرار دهند. احتمال دیگری نیز وجود دارد و آن این که یک ابرنواختر نزدیک اشعات گامای منتشره در تمامی جهات را ارسال کرده باشد. این اشعهها ذرات با انرژی بالایی در جو خلق کردهاند که پس از آن کربن-14 حاضر چنین حجم زیادی را شکل دادهاند.