03 بهمن 1397
جوانی کرده بود و با لباسهای اجق وجقی که بعضی جوانهای امروزی میپوشند رفته بود حاج حسن را ببیند.
«دانشمند برجسته»، «مدیر بلند همت» و «پارسای بیادعا» صفتهایی بودند که حضرت آیتالله خامنهای چند روز پس از شهادت «حسن طهرانی مقدم» در سال ۱۳۹۰ به او اطلاق کردند. بُرشهایی از زندگی این قهرمان کشورمان را که در کتاب «مردی با آرزوهای دوربُرد» گردآوری شده است، منتشر میکند.
داستان بیست و هفتم
جوانی کرده بود. با لباسهای اجق وجقی که بعضی جوانهای امروزی میپوشند رفته بود حاج حسن را ببیند. آن هم توی محیط کار نظامیاش. کمی هم شیطنت قاطی کارش بود البته. خواسته بود ببیند حاج حسن چه شکلی عصبانی می شود. حاجی اما بغلش کرده بود. پیشانیاش را بوسیده بود «چقدر خوش تیب شدهای!» شانهاش را به گرمی فشرده بود. عرق شرم نشسته بود روی صورتش. برگشته بود خانه و همهی لباسهایش را انداخته بود سطل آشغال. بعدش هم شده بود دوست صمیمی حاج حسن.