به گزارش صراط نیوز، «خزر را هم برجامی نکنید!» این شاید کوتاه ترین و روشن ترین پیامی باشد که باید درباره پرونده کنوانسیون رژیم حقوقی دریای کاسپین معروف به کنوانسیون اکتائو ۲۰۱۸ به دولت و مجلس داده شود. موضوعی که هشت سال در مجلس متوقف مانده چرا باید درست در شرایطی که ایران درگیریک نبرد پیچیده ژئوپلیتیکی، امنیتی و اقتصادی است با فوریت دوباره به جریان بیفتد؟ مسئله اینجا صرفاً یک کنوانسیون حقوقی نیست؛ مسئله آینده بخشی از ظرفیت ژئوپلیتیکی ایران است.
غریب آبادی در گفت و گو با ایرنا، تغییر شرایط امنیتی پیرامون کاسپین و ضرورت فعال شدن همکاری های اقتصادی، تجاری و ترانزیتی را از دلایل ضرورت اجرای کنوانسیون عنوان کرده است. اما این استدلال یک سؤال ساده را بی پاسخ می گذارد آیا برای فعال شدن همکاری های اقتصادی باید ابتدا یک معاهده راهبردی را تصویب کرد. که درباره بستر زیر بستر، خطوط لوله و رژیم حقوقی دریا تعیین تکلیف می کند؟ اگر پاسخ مثبت است، چرا درباره تبعات احتمالی آن با مردم و کارشناسان شفاف سخن گفته نمی شود و هرگاه انتقاد کارشناسی مطرح می شود به جای پاسخ حقوقی و فنی گفته می شود باید برای افکار عمومی «تبیین کرد. این ادبیات یادآور همان رویکردی است که در سال های گذشته بارها به کار گرفته شد؛ گویی مشکل نه در تصمیمات اشتباه و نابلدی و ضعف شدید تحلیل در دستگاه دیپلماسی، بلکه در نفهمیدن مردم و کارشناسان است.