۷ تیر ۱۴۰۵ – ۱۶:۲۹
وقتی سرنوشت یک تیم به نتایج دیگر تیمها وابسته میشود، بخش مهمی از شانس خود را از قبل از دست داده است.
به گزارش مشرق، حضور تیمهایی مانند نیوزیلند که برای نخستین بار در سالهای اخیر به جام جهانی رسیده بودند، این تصور را ایجاد کرده بود که صعود از مرحله گروهی، دستکم روی کاغذ، نسبت به دورههای گذشته دستیافتنیتر است اما فوتبال روی کاغذ بازی نمیشود.
نیوزیلند، تیمی که بسیاری آن را حلقه ضعیف گروه میدانستند، به همان کلیدی تبدیل شد که مسیر صعود را مشخص کرد. بلژیک و مصر از امتیاز بازی مقابل این تیم نهایت استفاده را بردند، اما ایران در دیداری که باید آن را میبرد، به تساوی رضایت داد؛ نتیجهای که در پایان، بهای سنگینی برای فوتبال ایران داشت.
پس از حذف، بسیاری به این نکته اشاره کردند که اگر دیدار ایران و نیوزیلند یا حتی مسابقه اتریش و الجزایر در زمان دیگری برگزار میشد، شاید شرایط متفاوت رقم میخورد، شاید هم اگر گل دقایق پایانی آن مسابقه به ثمر نمیرسید، ایران به دور بعد صعود میکرد، همه این فرضیهها میز هر چیز نگران نباختن است.
روزگار فوتبال ایران، روزگار بقاست؛ نه روزگار ساختن. فوتبالی که هنوز برای نتیجه گرفتن، بیش از آنکه به داشتههای فنی خود تکیه کند، چشم به نتایج دیگران و اتفاقات غیرقابل پیشبینی دوخته است.
شاید بهترین جمعبندی برای این جام جهانی همان ضربالمثل قدیمی باشد؛ ضربالمثلی که فوتبال ایران بار دیگر معنای واقعی آن را تجربه کرد: «کَس نخارد پشت من، جز ناخن انگشت من.»
اگر فوتبال ایران روزی میخواهد در جام جهانی تاریخسازی کند، باید صعودش را با کیفیت، جسارت و برتری فنی خودش به دست آورد؛ نه با انتظار برای لطف دیگران یا تغییر نتایج در زمینهای دیگر.