علی محمد صادقی، کارگردان مستند «برای ابراهیم» درباره شکلگیری ایده این فیلم و در گفتوگو با میزان اظهار کرد: بیستوشش سال پیش، زمانی که چهاردهساله بودم، به واسطه وضعیت پدرم وارد فرآیند تولید مستندی درباره مجروحان شیمیایی شدم؛ مستندی که کارگردانی آن را سیدابراهیم اصغرزاده بر عهده داشت و پدرم یکی از سوژههای آن بود. سال ۱۳۷۸ مجموعه «نفسهای ماندگار» به کارگردانی او ساخته شد و قسمت سوم این مجموعه درباره پدرم بود.
صادقی ادامه داد: بعدها نسخهای سینمایی از همان قسمت با عنوان «شناسایی» تدوین شد که در جشن خانه سینما، جایزه بهترین مستند سال را گرفت؛ داستان من از همانجا تازه آغاز شد. بعد از شهادت پدرم، رابطه سید ابراهیم با ما قطع نشد؛ برعکس، او به شکلی غیرقابلباور نسبت به زندگی ما احساس مسئولیت میکرد و همیشه پیگیر وضعیت خانواده بود. میزان حضور، مهربانی و دلسوزی او در زندگی ما به حدی بود که حس میکردیم عضوی از خانواده ماست.
کارگردان مستند «مامان» افزود: همین منش و حضور انسانی او بود که مرا به سینما علاقهمند کرد، تا جایی که تصمیم گرفتم وارد دانشگاه هنر شوم و سینما بخوانم. حقیقت این است که من با آرزوی ساخت یک فیلم درباره سیدابراهیم اصغرزاده بزرگ شدم. رابطه بیبدیل سیدابراهیم با خانواده ما، خلقوخوی عجیب و در عین حال مهربان او، و اینکه پس از ساخت مستند پدرم میتوانست ما را رها کند اما چنین نکرد، برای من اهمیت زیادی داشت.