ناصر مسعودی، آوازخوان خستگیناپذیر جنگلها و شالیزارها، پس از نود سال زندگی، در آغوش نغمه و مه، خاموش شد و به رشت، «شهر بارانهای نقرهای» بازگشت؛ به همان شهری که نخستین بار صدایش را شنید و او را در دامان خود پروراند. پیکرش در سلیمانداراب، در کنار میرزا کوچک خان جنگلی و شیون فومنی آرام گرفت؛ سه روح بزرگ و سه افسانه، چونان تثلیثی مقدس «آزادی، شعر و موسیقی» اکنون در دل خاک گیلان، در یک قاب، کنار هم نشستهاند؛ گویی سرنوشت، حلقهای را پس از سالها دوباره کامل کرد؛ ترکیبی عجیب و معنابخش!