28 / 09 /1404
بحران معنا در نسل جدید، دیگر یک بحث انتزاعی یا صرفاً روانشناختی نیست؛ نشانهای هشداردهنده از گسست عمیق فکری، هویتی و اجتماعی است که نخبگان حوزه و دانشگاه را مستقیماً به چالش میکشد. به باور کارشناسان، عبور از این بحران تنها در سایه گفتوگوی جدی و مسئلهمحور میان علوم انسانی، الهیات و دانش تجربی ممکن است؛ جایی که وحدت حوزه و دانشگاه از شعار عبور کرده و به راهحل مؤثر اجتماعی تبدیل میشود.
به گزارش خبرگزاری آنا، وحدت حوزه و دانشگاه بهعنوان راهبردی بنیادین در پیشرفت علمی و فرهنگی کشور، بر همافزایی دانش دینی و علوم دانشگاهی برای پاسخگویی مؤثر به مسائل واقعی جامعه تأکید دارد؛ وحدتی که فراتر از مناسبتها و شعارها، بر گفتوگوی علمی، تولید دانش بومی و تربیت نیروی انسانی متعهد و متخصص استوار است و با پیوند عقلانیت علمی و معارف اسلامی، میتواند زمینهساز حل چالشهای اجتماعی، فرهنگی و تمدنی و تقویت مرجعیت علمی جمهوری اسلامی ایران شود.
بر همین اساس و با هدف تبیین هرچه بیشتر مفهوم وحدت حوزه و دانشگاه، به سراغ محسن حبیبی، دانشیار فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه علامه طباطبائی رفتیم که مشروح این گفتوگو را در ادامه میخوانید.
کلمه «وحدت» در مسئله وحدت حوزه و دانشگاه به چه معنایی به کار رفته است؟