عصرایران ؛ سعید خادمی – تعطیلی مسابقات لیگ برتر در نهم اسفند حاصل شرایط فوقالعاده امنیتی ناشی از جنگ تحمیلی بود؛ وضعیتی که در هر نظام فوتبالی میتواند رخ دهد و ماهیتاً غیرعادی نیست. آنچه بحران را ساخت نه اصل توقف، بلکه مدیریت پس از آن بود؛ مدیریت چندمرحلهای، متغیر و فاقد ثبات که ابتدا تاریخ بازگشت لیگ را اول اردیبهشت اعلام کرد، سپس کل مسابقات را تا پس از جام جهانی تعلیق نمود و بعد سناریوهای متناقضتری را به جریان انداخت. از این نقطه به بعد، اصل بنیادین ثبات مقررات فرو ریخت و مسیر قانونی معرفی نمایندگان به قاره وارد محدوده ابهام شد.
در چنین شرایطی نخستین اصلی که نقض میشود شایستگی ورزشی است؛ اصلی که کنفدراسیون قاره در آییننامه ثبت تیمها بهصورت صریح به آن متکی است. جدول فعلی لیگ ایران هنوز بیش از ۳۰ درصد امتیازهای فصل را توزیع نکرده، ۹ مسابقه رودررو میان چهار تیم بالای جدول باقی مانده و فاصله امتیازی صدرنشین با تیم چهارم فقط ۶ امتیاز است؛ یعنی نتیجه مستقیم یک مسابقه میتواند آرایش جدول را تغییر دهد. بنابراین هر جدول نیمهکارهای فاقد اعتبار حقوقی است و هیچ مرجع قارهای آن را مبنای معرفی نماینده نمیپذیرد.
اصل دوم که نقض شده، تمامیت رقابت است. فصل با فرمت رفتوبرگشت آغاز شده و تمام برنامهریزی مالی، خرید بازیکن، آمادهسازی فنی و مدیریت باشگاهها بر مبنای همین ساختار شکل گرفته است. تغییر فرمت، چه از طریق فشردهسازی و چه از طریق برگزاری مجتمع، عملاً تبد2 box-news-new fal-hafez”>