بازار مسکن ایران، در حالی وارد سال ۱۴۰۴ شده است که نشانههای یک رکود عمیق همراه با رشد قیمتی ظاهری در آن مشهود است. در یک دهه گذشته، بخش مسکن از کالای مصرفی خانوارها به ابزاری برای حفظ ارزش دارایی در برابر تورم تبدیل شده؛ تغییری بنیادین که هم ساختار تقاضا را دگرگون کرده و هم دسترسی به خانهدار شدن را برای طبقه متوسط به رؤیایی دور از دسترس بدل ساخته است.
افزایش بیش از ۲۰ برابری قیمت مسکن در تهران طی ۱۰ سال اخیر، در مقایسه با حدود ۱۰ برابر شدن شاخص تورم، نشان میدهد که این بازار، جدا از روند عمومی قیمتها، تحت تأثیر عوامل سفتهبازانه و انتظارات تورمی نیز رشد کرده است.