اقتصاد۲۴- حسین هنوز برگه MRI را از ترس هزینه بالا در کیفش نگه داشته است. آنطرفتر، مادری در پایان هر هفته حساب میکند چند نوار تست قند خون برای فرزند مبتلا به دیابتش باقی مانده است؛ نوارهایی که به گفته متخصصان، قیمت آنها در ماههای اخیر چهار برابر شده است. در خانهای دیگر، یک بازنشسته با دندانی شکسته غذا میخورد و درمانی را که میداند ضروری است، به زمانی نامعلوم موکول میکند.
در این خانهها، درمان، بیش از هر زمان دیگری از یک حق و ضرورت به کالایی وابسته به توان مالی افراد تبدیل شده است. افزایش تعرفههای پزشکی و تشخیصی، رشد قیمت دارو و تجهیزات درمانی، سهم محدود بیمهها در پوشش هزینهها و کاهش قدرت خرید خانوارها، همزمان فشار مضاعفی بر بیماران و ارائهدهندگان خدمات درمانی وارد کرده است.
متخصصان حوزه سلامت هشدار میدهند بسیاری از بیماران ناچار شدهاند آزمایشها، تصویربرداریها، درمانهای دندانپزشکی و حتی مراقبت از بیماریهای مزمن خود را به تعویق بیندازند یا بهطور کامل کنار بگذارند؛ پدیدهای که از نگاه کارشناسان، صرفا یک مسئله پزشکی نیست، بلکه نشانه شکلگیری آن چیزی است که برخی جامعهشناسان از آن با عنوان «بحران خاموش ترک درمان» یاد میکنند؛ بحرانی که معمولا در آمارهای رسمی کمتر دیده میشود، اما رد آن را میتوان در نسخههای استفاده نشده، درمانهای نیمهکاره، مراجعههای دیرهنگام بیماران و خانوادههایی پیدا کرد که برای تأمین هزینههای درمان، ناچار به حذف سایر نیازهای زندگی یا چشمپوشی از مراقبتهای پزشکی شدهاند. روندی که به باور کارشناسان اگر ادامه پیدا کند، نهتنها پیامدهای سلامتمحور، بلکه آثار اجتماعی عمیقتری همچون تشدید نابرابری، فقر درمانی و کاهش اعتماد عمومی به نظام رفاه و سلامت را نیز به همراه خواهد داشت.