جمعه 27 تیر 1404 – 12:45
در روزگاری که اقتصاد، امنیت و تعاملات روزمره به اینترنت وابستهاند، بحران اینترنت ایران دیگر فقط مسئلهای فناورانه نیست؛ بلکه آنها مستقیم بر زندگی مردم و بقای کسبوکارها سایه میاندازند.
قطع دسترسی به سرویسهای خارجی، افت سرعت یا فیلتر شدن ناگهانی ابزارهای توسعه، تهدیدی آشکار برای زیرساختهای بانکی محسوب میشود. این بحرانها تنها به اختلال موقت ختم نمیشوند، بلکه میتوانند مسیر کلانی از اعتماد عمومی تا امنیت اطلاعات را به خطر بیندازند. در چنین شرایطی، انتخاب بین ادامه مسیر با زیرساختهای سنتی یا حرکت به سمت معماری ابری، دیگر یک انتخاب اختیاری نیست؛ بلکه ضرورتی برای بقاست.
چرا دسترسی به GitHub یا AWS برای بانکها اهمیت دارد؟ پاسخ روشن است: بانکها برای ارائه خدمات ۲۴/۷ نیازمند زیرساختهای توسعهیافتهای هستند که اغلب وابسته به سرویسهای خارجی مانند DNSهای سریع، CDNهای جهانی و پلتفرمهای توسعه برای عبور از بحران اینترنت ایران هستند.
تصور کنید سامانه بانکی از چند نقطه مختلف دنیا به صورت همزمان خدمات ارائه دهد؛ این همان معماری Active-Active-DR است. برخلاف دیتاسنترهای متمرکز، این مدل با استفاده از Load Balancerها و سرویسهای DCS، درخواستها را بین چند نقطه تقسیم میکند تا در صورت اختلال در یک ناحیه، سایر نواحی بدون وقفه کار را ادامه دهند. در حالی که زیرساختهای فرسوده و انحصاری دیتاسنتری در ایران حتی از نظر نگهداری نیز پرهزینهاند معماری توزیعشده با اتکای کمتر به مکان فیزیکی تابآوری دیجیتال را چند برابر میکند. سوال اصلی اینجاست: آیا بانکهای ما برای چنین جهشی آمادهاند؟