اقتصاد۲۴- مرکز پژوهشهای اتاق ایران گزارشی با عنوان «کلانروند انرژی و پیامدهای آن برای ایران» به موضوع «گذار انرژی» از انرژیهای فسیلی به انرژیهای تجدیدپذیر در دنیا و ایران پرداخته و میگوید: سیاستگذاری انرژی کشور باید از دام نسبتسازی با کشورهای دیگر و رقیبسازی از همسایگان رها شده و در سطوح مختلف دانشگاهی، بوروکراتیک، بخش خصوصی و دیپلماتیک، صرفا با نگاه به درون و بر مبنای به اولویتها و ضرورتهای داخلی، به ترسیم سناریوهای دقیق، انضمامی و واقعگرایانه در حوزه انرژی اقدام کند.
این گزارش با طرح این سوال که «گذار انرژی در ایران چه پیامدهایی برای بخش انرژی ایران به همراه داشته است، دارد یا خواهد داشت؟» مینویسد: پیش از طرح و پاسخ به این پرسش، ضرورت دارد که ابتدا دو مساله مورد بررسی قرار بگیرد؛ نخست اینکه نسبت شاخصهای انرژی ایران با گذار انرژی در جهان به چه ترتیبی است؟ دوم، نظام سیاستگذاری کشور در این حوزه چه سیاستها و برنامههایی را برای آینده کشور ترسیم کرده است؟ به گفته این گزارش، به دلیل سلطه مطلق سوختهای فسیلی در تولید برق، کل انتشار دیاکسیدکربن سالانه در بخش برق ۱۸۷ درصد (۱۱۹ میلیون تن) افزایش یافته است.
بنابراین این گزارش عنوان میکند که در حوزه انرژیهای تجدیدپذیر با وجود ضرورتهایی که هم به واسطه الزامات توسعه پایدار و هم به سبب کاهش فشار بر منابع هیدروکربنی، پیش روی کشور قرار دارد، شاهد شکلگیری و افزایش شکاف میان ایران و کشورهای منطقه هستیم. این شکاف بیش از اینکه ناشی از فقدان برنامه بهرهگیری از منابع تجدیدپذیر یا درک تصمیمگیرندگان از ضرورت توسعه این انرژیها در کشور باشد، ناشی از ابهامات جدی در توان تحقق این برنامهها است که به نظر میرسد یکی از مهمترین موانع آن تداوم تحریمهای امریکا علیه کلیت اقتصاد ایران باشد.