به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، بهاءالدین محمد بن عزالدین حسین عاملی، متخلص به شیخ بهایی عالم بزرگ جهان اسلام در ۹۲۵ خورشیدی چشم به جهان گشود و در ۱۰ سالگی به همراه عزالدین حسین عاملی پدر خویش و از بزرگان و علمای شام راهی ایران زادگاه پیشینیان خود شد. آنان قزوین مرکز دانشمندان شیعه را برای اقامت برگزیدند و در آنجا شیخ بهایی به دلیل هوش و ذکاوت بالا، مورد توجه همگان قرار گرفت و از محضر استادانی همچون «عزالدین حسین عاملی، عبدالله بن شهابالدین حسین یزدی، مولانا افضل قاینی، حکیم عمادالدین محمود، ابی الطیف مقدسی و ملا محمد باقر یزدی» بهرههای فراوانی برد. پس از آنکه شاه عباس صفوی به سلطنت رسید، پایتخت به اصفهان منتقل شد و شیخ بهایی به دلیل تبحری که در دانش فلسفه، منطق، هیات و ریاضیات داشت، در دربار ارج و قرب ویژهای یافت.
بنابر روایت ایکنا، این عالم بنام، شاگردان بسیاری را آموزش داد که هر کدام از آنها، خدمتی بزرگ به دنیای اسلام ارائه دادند و نقشی اساسی در هدایت جامعه بشری ایفا کردند، از جمله مشهورترین آنان میتوان به «ملاصدرا، علامه مجلسی اول، محقق سبزواری و سید میرزا در محلههای این شهر، تعیین سمت قبله مسجد امام به مقیاس چهل درجه انحراف غربی از نقطه جنوب و ساختمان گلخن گرمابه ای» از خدمتهای برجسته او در این زمینه محسوب میشود. شیخ بهایی خدمات بسیاری به جامعه کرد. وی علاوه بر خدمات علمی و آثار مکتوبی که از خود بهجای گذاشت، با ساخت بناهایی خارقالعاده در اصفهان براساس نبوغ مهندسی خود، شاهکارهای معماری در جهان برجای گذاشت که تاکنون مانند آنها در هیچ جا دیده نشده است. او سرانجام در ۸۷ سالگی در شهر اصفهان دیده از جهان فرو بست. پیکر شیخ بهایی در شهر مشهد و در جوار حرم امام رضا(ع) به خاک سپرده شد.