به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، «انتظار فرج» در آموزههای اسلامی صرفاً یک حالت روحی یا آرزویی برای آینده نیست، بلکه از برترین اعمال مؤمنان به شمار آمده است. چنانکه پیامبر اکرم (ص) در حدیثی که در منابع معتبر شیعه و اهل سنت نقل شده، میفرمایند: «أفضلُ أعمالِ أُمّتی انتظارُ الفرج»؛ یعنی برترین عمل امت من، انتظار فرج است. با این حال، در مواجهه با بسیاری از مشکلات فردی، خانوادگی و اجتماعی، کمتر پیش میآید که نخستین راهکار ما توجه به امام زمان (عج) و دعا برای تعجیل در فرج ایشان باشد؛ گویی این حقیقت بنیادین در حاشیه زندگی ما قرار گرفته است.
عالمان ربانی و عارفان الهی بارها نسبت به این غفلت هشدار دادهاند. در میان آنان، آیتالله العظمی بهجت (ره) با بیانی صریح و تأکیدی ویژه، همواره یادآور میشدند که گره بسیاری از گرفتاریهای فردی و اجتماعی، در پیوند قلبی با حضرت ولیعصر (عج) و اهتمام به دعا برای فرج ایشان گشوده میشود. از نگاه این فقیه و عارف برجسته، انتظار حقیقی تنها به آرزوی ظهور محدن عجل الله فرجه الشریف] «عین الله الناظره و اذنه الواعیه و یده الباسطه؛ چشم بینای خدا و گوش شنوای الهی و دست توانمند خدا» است [یعنی] قطعاً این صحبتی که ما میکنیم او جلوتر از ما میشنود. این مسافت بین سامع و متکلم فرق [و فاصله] دارد [اما] ایشان [برای شنیدن کلام] قطع مسافت نمیکند، [بلکه] کلام ما را جلوتر از همه ما میشنود، چه [از سوی] متکلم باشد چه مستمع. جلوتر از مستمعین میشنود. اگر ما این را بدانیم حیا میکنیم از معصیت، حیا میکنیم از غفلت!
به ضرر دنیای ما هم خواهد بود، چه رسد به آخرت!
اگر ما برای تعجیل فرج دعا نکنیم، یا در دعا کردن جدی نباشیم، یا آثار جدیت در ما نباشد، به ضرر دنیای ما هم خواهد بود، چه رسد به آخرت؛
و از شروط استجابت دعا، توبه از معاصی است.