سه شنبه 26 اسفند 1393 15:06 ساعت
در کشورى و اقتصادى که متّکى به منابع زیرزمینى است و ثروت باد آورده در آن کشور حاکم است، نخبه، نه شناسایى می شود، نه جذب می شود، نه اصلاً احتیاج به نخبه احساس می شود. وقتى قرار شد که ما این ثروت ذخیرهى تاریخى خودمان را از زیرِ زمین بکشیم بیرون، مدام خامفروشى کنیم، به حالت “بچّهپولدارىِ ملّى” – اینجورى بگوییم؛ مثل بچّهپولدارها که قدر پول را نمی دانند، هرجور دستشان بیاید خرج می کنند – کشور را بخواهیم اداره کنیم، آنجا نه نخبه شناسایى می شود، نه به نخبه احساس احتیاج می شود، نه نخبه می تواند نقش ایفا کند.