04 بهمن 1401 – 10:16
«کیانسی همان دریاچهای است که در اوستا، کتاب مقدس زرتشتیان، به ظهور سوشیانت، منجی آخرالزمان در این دین، از کرانههای آن و در دامنه کوه اوشیدا (ابدی) وعده داده شده است. در باور زرتشتیان، فرشتگان برای نگهبانی نسل آینده زرتشت بر کیانسی گماشته شدهاند.»

به گزارش ایران، «برای رسیدن به کوه اوشیدا باید از دریاچه کیانسی عبور کنم. همان دریاچهای که زمانی تیمور لنگ از آن گذشت و به گزارش «حدود العالم» سالها بعد گفت: «امیر سیستان مرا سوار بر کشتی کرد و روی دریاچه گردش داد و به من گفت که در دوره رستم وسعت این دریا بیش از این بود که میبینی. این دریا به سیستان است که گرد آن ۳۰ فرسنگ و اندر پهنایش هشت فرسنگ است.» صحبت از دریاچه خشکیده هامون است و کوه خواجه که تنها عارضه طبیعی یا تنها پشته سنگی دشت سیستان در ۳۰ کیلومتری زابل است و حالا بر بلندای آن که بایستید، به جای امواج آب، بیابان وسیعی میبینید و چند سیاهچادر عشایر که میگویند با تانکر به احشامشان آب میرسانند که تلف نشونگنبدهای خشتی که با گوشهسازی اجرا شده و نخستین بنای دو ایوانه جهان را در شاهنشین همین مجموعه میتوان دید و همین طور تابلوهای گِلی که هنوز هم منحصربهفرد است و نمونه دیگری ندارد. اینجا اطراف کوه، قبور اسلامی فراوانی هم هست که برخی از آنها زیارتگاه مردمند. آندره گدار، معمار و باستانشناس فرانسوی، در کتاب هنر ایرانی مینویسد: «کوه خواجه منسوب است به مرد پارسا و پرهیزگاری به نام خواجه سارا سریر. میگویند او از اولاد مستقیم حضرت ابراهیم بوده و مردم سیستان در هنگام نوروز در آرامگاهش جمع میشوند.»
سنگین از حضور ارواح تاریخی، کوچههای پیچ در پیچ شهر اوشیدا را پایین میآیم و به بیابان پیش رویم نگاه میکنم که روزی دریای زندگیبخش کیانسی بوده و حالا بیابانی است برهوت که جز چند سیاهچادر عشایر چیزی در آن پیدا نیست. در دلم لعنت میفرستم به گلداسمیت و انگلیس، به اشرف غنی و آمریکا.»
انتهای پیام
