بسیاری اینطور تصور میکنند که با بالا رفتن سن، میل جنسی کاهش پیدا میکند؛ اما اگر پژوهشهای جدید را ملاک قرار دهیم، این تصور شاید چندان درست نباشد. یک پژوهشگر از دانشگاه اسلو که با افراد ۶۵ تا ۸۵ ساله مصاحبه کرده، متوجه شده که بسیاری از آنها هنوز زندگی جنسی فعال و متنوعی دارند.
نکته جالب این بود که بعضی از زنان حتی اولین تجربه ارگاسم خود را در سنین بالاتر زندگی تجربه کردهاند و برخی دیگر پس از سالها دوری از رابطه، دوباره وارد روابط عاشقانه شدهاند. در مقابل، بسیاری از مردان مسنتر نیز گفتهاند که همچنان با کمک داروهای اختلال نعوظ یا تزریقهای پزشکی، رابطه جنسی خود را حفظ کردهاند. اکثر شرکتکنندگان همچنین گفتهاند که از فرصتهای کم برای صحبت صادقانه درباره مسائل جنسی استقبال میکنند.
سیسل لوئیز شالر، روانشناس، میگوید نسلهای جوانتر و حتی برخی متخصصان پزشکی اغلب بر این باورند که افراد مسن دیگر علاقهای به رابطه جنسی ندارند و سخت است که آنها را بهعنوان افراد فعال در حوزه مسائل جنسی تصور کنیم. اما نتایج تحقکنم. همینطور که هستم کافی است، موهایم را هم رنگ نمیکنم… پیر شدن کاملاً قابل قبول است.
بسیاری از شرکتکنندگان همچنین معتقد بودند که «رابطه جنسی» فقط زمانی واقعاً رابطه جنسی محسوب میشود که شامل دخول کامل باشد، نه سایر انواع صمیمیت. شالر در پایان تأکید میکند که باید پذیرفت رابطه جنسی میتواند برای سلامت جسمی و روانی سالمندان مفید باشد. او مینویسد:
رابطه جنسی رضایتبخش و با رضایت طرفین با سلامت بهتر، کاهش استرس، بهبود عملکرد شناختی، افزایش عزتنفس و حتی کاهش نرخ مرگومیر مرتبط است.
بسیاری از افراد این پژوهش در دورانی بزرگ شدهاند که صحبت درباره مسائل جنسی یک موضوع ممنوع یا غیرقابلبحث بوده. اما کسانی که در دوران انقلاب جنسی دهه ۱۹۶۰ بزرگ شدهاند، به دلیل تغییرات فرهنگی مثل دسترسی به قرص ضدبارداری و آزادیهای بیشتر، راحتتر درباره میل و رابطه جنسی صحبت میکنند.
شالر در نهایت تأکید کرده که این یافتهها به این معنا نیست که همه افراد مسن باید زندگی جنسی فعال داشته باشند، برخی از آنها بدون آن هم کاملاً راضی هستند یا امکانش را ندارند. اما مهم این است که داشتن رابطه جنسی در سالمندی بهعنوان بخشی طبیعی از فرهنگ پذیرفته شده و بهتر درک شود.