آقا فرهاد خیلی کم حرف و دوست داشتنی بود. وقتی مصدوم می شدم یا مدتی که از
استقلال دور بودم مدام با من تماس می گرفت و پیگیر وضعیتم می شد. همیشه می
گفت آخه خسرو کجایی، چرا سر تمرین نمیآیی، یا کی به بازی می رسی؟ وقتی
پشت سرش می آمدم تو زمین دلم قرص بود که آقا فرهاد هست. با اینکه کاپیتان
بود و ستاره اما مودب، با شخصیت بود و خیلی مهربان و منظم. همیشه به بچه
های ضعیفتر و جوانتر کمک می کرد و هواشونو داشت. برای من خیلی سخت است که
بخواهم درباره آقا فرهاد بنویسم و خاطره هم زیاد دارم چون برای من هم
کاپیتان بود، هم برادر. یقین دارم او همیشه همراه و کنار ماست. خیلی خوب می
شناسمش. عاشق استقلال و هواداران است و با پشتکار. مطمئنم و می دانم که
خداحافظی اش از دنیای حرفه ای، سلام دوباره وی به دنیای فوتبال است.
