در دوران جنگ، اینترنت فقط یک ابزار ارتباطی نبود بلکه به بخشی از زندگی روزمره مردم، کسبوکارها، دانشگاهها و حتی خدمات حیاتی کشور گره خورده بود. محدودیتهای ارتباطی که با ملاحظات امنیتی آغاز شده بود، هرچه طولانیتر شد، هزینههای اقتصادی و اجتماعی بیشتری به همراه آورد؛ تا جایی که برآوردهای کارشناسی از بیش از ۶۷ همت خسارت مستقیم و کاهش درآمد در حوزه فاوا و اقتصاد دیجیتال حکایت داشت.
در جنگ رمضان، محدودیتهای اینترنتی با استدلالهای امنیتی اعمال شد و البته برای مدتی نسبتاً طولانی ادامه یافت. مردم منتظر بودند با وجود فروکشکردن تنشها، اینترنت بینالملل خیلی زودتر به وضعیت پیشین بازگردد. شما از چه زمانی به این جمعبندی رسیدید که ادامه این محدودیتها بیش از آنکه منفعت امنیتی داشته باشد، هزینه اقتصادی و اجتماعی ایجاد میکند؟ استدلال اصلی شما چه بود و با چه مقاومتهایی روبهرو شدید؟