حضور فرقه ضاله بهائیت در اغتشاشات پاییزی در سال گذشته نیز ملموس بوده است، جمع بندی بیتالعدل آن بود که فرقه اگر از مارپیچ اغتشاشات جا بماند، نمیتواند روی آن سوار شود.
اما آن منزل بیش از آنکه شبیه به یکی از هیئتهای عزاداری در شهر باشد، بیشتر شبیه به یک خانه تیمی بود که در آن حاضران به جای عزاداری برای سرور و سالار شهدا قرار بود آخرین تحولات اغتشاشات آن سال را مورد ارزیابی قرار داده و شبکه آشوب را سازماندهی کنند.
در این جلسه ابراهیم یزدی پشت تریبون آمده و بدون کوچکترین اشارهای مصائب کربلا، یک راست به سراغ حوادث فتنه رفته و میگوید:
«قدرت وقتی مقدس میشود دیگر نمیتوان از آن انتقاد کرد. بشر به تدریج آموخت که قدرت، الهی نیست و میتوان از آن سؤال کرد و ایراد گرفت. از انجا که قدرت مطلق فساد مطلق میآورد، تفکیک قوا برای تقسیم قدرت و ایجاد مکانیسمهای کنترلی به وجود آمد. پس از آن به این نتیجه رسیدند که مقامات و مسئولین باید ادواری و موقت باشند و نه مادام العمر و مردم نیز باید بر مسئولان نظارت دائم و مستمر داشته باشند. اینگونه بود که آزادیهای اساسی مردم مانند آزادی بیان و قلم مورد تاکید قرار گرفت!»
این قرائت سکولاریستی از عاشورا با هدف ماتریالسیتی کردن قیام مکتب ساز امام حسین (ع) دارای نتایجی خاص بود که یک روز پس از پایان این مراسم خود را بروز میدهد، در روز عاشورای حسینی در سال ۸۸ عنا https://www.yjc.ir/fa/news/۴۰۷۸۳۷۸
[۴] امیرعلی حسنلو، «شکلگیری بهائیت و پیوند با صهیونیسم»، فصلنامه مشرق موعود، پاییز ۱۳۸۶
[۵] کریم حقپرست، «بهائیت، پیوند با بیگانه، خصومت با ملت»، فصلنامه زمانه، ش ۶۱
[۶] https://www.hassanershad.com/۵۶۹۵