رئیس کل پیشین بانک مرکزی گفت: بانکها زمانی که احساس میکنند، سودی را عاید نیستند، گاهی اوقات برای جبران زیان که متحمل شدهاند به بنگاهداری متوسل میشود. در واقع سودی که از بخش بنگاهداری برای بانکها حاصل میشود بهمراتب از سپردهداری بیشتر است.
اما نکته قابل تامل آن است که در طول سال های گذشته در کنار نبود نهادهای نظارتی، بسیاری از بانکها از نهادهای مالی به بنگاههای اقتصادی تبدیل شدهاند که البته این عملکردشان در تضاد با قانون اساسی است. مهمترین ضرر این بنگاه داری به زعم و گفته بیشتر کارشناسان اقتصادی، رقابت ناعادلانهی بخش خصوصی با بنگاههایی هست که متعلق به شبکهی بانکی بوده و دل گرم به نقدینگی بیکران و سرمایههای سپردهگذاران است. از این رو، بانکها با سرمایهی فراوانی که در اختیار دارند، قادر هستند اصل رقابتپذیری هر بازاری را از بین ببرند و با ورود انحصاری خود، اجازهی فعالیت به سرمایهگذاران خرد و تولیدکنندگان جزء را ندهند.بر همین اساس به مرور زمان، سرمایهگذاران و تولیدکنندگانی که توان رقابت با اینگونه مؤسسات مالی دولتی و شبهدولتی را در خود نمیبینند، از بازار حذف شده و سرمایههای خود را به بازارهای کاذب، ریسکی و سفتهبازانه سوق میدهند.