بانکی که روزی با شعار «آینده روشن است» از هر بیلبوردی لبخند میزد، حالا خودش در تاریکترین ایستگاه به پایان رسیده؛ مهر انحلال بر پیشانیاش خورد و قرار است با بانک ملی ادغام شود. این داستان تلخ سقوط یکی از بزرگترین بانکهای خصوصی ایران است؛ بانکی که در سال ۱۳۸۸ با امضای مردی به نام علی انصاری متولد شد.
به گزارش تابناک؛ انصاری، متولد دیماه تهران، در ۴۷ سالگی بانک «تات» را تأسیس کرد؛ بانکی که خیلی زود درگیر حواشی شد و بعد از ادغام با مؤسسات «صالحین» و «آتی»، به شکل تازهای با نام «بانک آینده» سر برآورد.
قرار بود این ادغام فصل تازهای در نظام مالی کشور باشد و نمونهای از مدیریت خصوصی موفق. اما امروز همان ساختار به سندی از شکست تبدیل شده است.
در آن سالها انصاری در پنجاهسالگی افتتاح بانک آینده را جشن گرفت؛ در حالی که در ذهنش رؤیای ساخت ایرانمال، غول سیمانی چند دههزار میلیاردی در غرب تهران را میپروراند. پروژهای بزرگ که قرار بود نماد توسعه و جذب برندهای جهانی باشد.
اما سؤال بزرگ اینجاست: با کدام پول؟ پول خودتان یا پول مردمی که زیر بار تورم نفسشان به شماره افتاد؟
ایلویی که جایگزینش بانک ملی شد. رئیس کل بانک مرکزی شاید روی کاغذ فاتح یک ناترازی بزرگ باشد، اما واقعیت این است که هزینه این «پیروزی» را مردم میپردازند؛ همانهایی که باید بار چاپ پول و بیاعتمادی عمومی را به دوش بکشند.
اما شما بگویید، آقای انصاری؛ حالا که همه چیز تمام شده، آیا هنوز باور دارید «آینده روشن است»؟ روشن برای چه کسی؟ برای ایرانمال یا مردمی که قدرت خریدشان به دنبال پول های پرقدرت و تزرق شده بانک مرکزی، آب رفته است؟ یا هیچکدام!
کاش در کنار سوالات بالا، این سوال را هم صادقانه پاسخ دهید:
اگر به سال ۱۳۸۸ برگردید، باز هم بانکی میزنید تا مال بسازید؟
یا این بار مسیر رؤیاهایتان را از جیب مردم جدا میکنید تا هم وجدان شما آسوده باشد و هم مردم؟