در سینمای ایران همواره این پرسش مطرح بوده که فیلمساز تا چه اندازه مسئول ثبت و بازنمایی فرهنگ زمانه خود است. یادداشت حاضر با مرور آثار نرگس آبیار، این پرسش را بررسی میکند که آیا برخی فیلمها و سریالها فراتر از روایت داستان، به اسنادی برای مطالعه فرهنگ و شیوه زیست ایرانیان تبدیل میشوند یا خیر.
به گزارش صبا، بخش مهمی از تاریخ فرهنگی هر جامعه نه در کتابهای پژوهشی، بلکه در آثار هنری ثبت میشود. سینما و تلویزیون نیز از این قاعده مستثنا نیستند. برخی آثار تنها بر پیشبرد داستان تمرکز دارند و برخی دیگر، آگاهانه یا ناخودآگاه، جزئیاتی از زندگی روزمره، مناسبات اجتماعی، آیینها و فرهنگ عامه را در خود حفظ میکنند. از همین منظر، محمد حقانی فضل در این یادداشت به بررسی جایگاه نرگس آبیار در امتداد سنتی میپردازد که پیشتر در آثار فیلمسازانی چون علی حاتمی قابل مشاهده بوده است؛ سنتی که در آن تصویر کردن فرهنگ، بخشی از فرآیند روایت به شمار میرود، نه صرفاً عنصری تزئینی..
بامداد خمار روایتی از ایران؛ وقتی قصه، آرشیوِ فرهنگ میشود