این یافته اگرچه بهتنهایی رابطه علت و معلولی را اثبات نمیکند، اما به اندازهای معنادار است که توجه پژوهشگران و خانوادهها را جلب کرده است.
به گزارش پاپیولارساینس، این تحقیق که بر پایه دادههای «مطالعه رشد شناختی مغز نوجوانان» (ABCD) روی کودکان ۹ و ۱۰ ساله انجام شده، نشان میدهد که این کودکان بهطور متوسط روزانه حدود دو ساعت و نیم تلویزیون یا ویدئوهای آنلاین تماشا میکردند، یک ساعت بازی ویدئویی انجام میدادند و حدود نیم ساعت را به ارتباطات آنلاین اختصاص میدادند. دو سال بعد، پژوهشگران دوباره به دادههای بیش از پنج هزار نفر از همین کودکان مراجعه کردند.
پژوهشگران تأکید میکنند که این مطالعه تلاش کرده محدودیتهای تحقیقات پیشین را کاهش دهد؛ از جمله با در نظر گرفتن تفاوتهای ژنتیکی و وضعیت اجتماعی-اقتصادی خانوادهها. با این حال، آنها هشدار میدهند که این تحقیق به اثرات بازیهای ویدئویی بر خواب، فعالیت بدنی، سلامت روان یا عملکرد تحصیلی نپرداخته و هنوز به پژوهشهای گستردهتری نیاز است.
پیغامی برای خانواده ها
برای خانوادههایی که فرزندانشان به بازیهای ویدئویی علاقهمندند، پیام اصلی این گزارش شاید آرامشبخش باشد: بازی کردن، اگر متعادل و مدیریتشده باشد، لزوما دشمن رشد ذهنی کودک نیست و حتی میتواند بخشی از مسیر تقویت تواناییهای شناختی او باشد.
