اقتصاد ۲۴-تاریخ پر فراز و نشیب رابطه سیاسی ایران و روسیه اگر چه به سده شانزدهم میلادی و به زمانی باز میگردد که ایوان مخوف پس از سلسله جنگها با تاتارهای غازان که خود را میراثدار امپراطوری مغولان آلتین اوردا میدانستند موفق به گسترش قلمرو روسهای اسلاوتبار به بیرون از خاننشین کییف و تاسیس دولت روسیه و شهر مسکو شد، اما قریب به سه سده طول کشید تا دولت روسیه آنچنان در اوراسیا و به سوی قفقاز گسترش یابد و به همسایگی کوههای قفقاز برسد که ایران و روسیه در وضعیت همجواری یکدیگر قرار گیرند.
این همجواری همواره و از آشفتگیهای پس از سقوط اصفهان در سال ۱۷۲۲ میلادی تا جنگ جهانی دوم با دستاندازی روسیه و نگاه معطوف به گسترش سرزمینی نسبت به ایران همراه بوده که اوج آن را میتوان در نیمه نخست قرن ۱۹ در طول دو سلسله جنگ منتهی به عهدنامههای گلستان در ۱۸۱۳ و ترکمنچای در ۱۸۲۸ میلادی مشاهده کرد؛ دو سلسله جنگی که به از دست رفتن مجموعا ۱۷ شهر و ۳۰۰ هزار کیلومتر مربع از دربند در داغستان تا نخجوان و از تفلیس تا لنکران انجامید.
ایران دوره پهلوی اگر چه بطور کلی در بلوک غرب تعریف میشد و بخشی از محور مهار شوروی در جنوب بود و همراه با ترکیه و پاکستان پیمان دفاعی آتلانتیک شمالی -ناتو- را در قالب پیمان سنتو تا آسیای جنوبی ادامه میداد، اما هیچگاه از تلاش برای برقراری رابطه سیاسی خوب و سازنده با همسایه شمالی خود نیز دست نشست.
بیشتر بخوانید: گروسی: نصب دوربینهای نظارتی آژانس در تاسیسات کرج ضروری است