تماشای فیلم برای بسیاری از ما تجربهای احساسی، الهامبخش یا حتی تکاندهنده است. اما چرا برخی بازیگران سالها در ذهن مخاطب باقی میمانند، در حالیکه برخی دیگر با وجود حضور پررنگ، فراموش میشوند؟ پاسخ این پرسش بهظاهر ساده، درک عمیقتری از مفهوم بازیگری خوب را میطلبد.
بازیگری، برخلاف تصور رایج، فقط به حفظ دیالوگها و گریه یا فریاد در لحظههای دراماتیک محدود نمیشود. در واقع، آنچه یک بازیگر را به قلب تماشاگر نزدیک میکند، توانایی او در زیستن نقش است؛ یعنی فراتر رفتن از «ادای احساس» و تبدیل شدن به خودِ شخصیت. این کیفیت است که به بازی او جان میدهد و تماشاگر را قانع میسازد با یک انسان واقعی طرف است، نه یک بازیگر بر صحنه.
بازیگری، برخلاف تصور رایج، فقط به حفظ دیالوگها و گریه یا فریاد در لحظههای دراماتیک محدود نمیشود. در واقع، آنچه یک بازیگر را به قلب تماشاگر نزدیک میکند، توانایی او در زیستن نقش است؛ یعنی فراتر رفتن از «ادای احساس» و تبدیل شدن به خودِ شخصیت. این کیفیت است که به بازی او جان میدهد و تماشاگر را قانع میسازد با یک انسان واقعی طرف است، نه یک بازیگر بر صحنه.
میخواهید بیشتر درباره دانش نقد فیلم بدانید، کلیک کنید