حسین لامعی در یادداشتی درباره بازی پریناز ایزدیار در فیلم سینمایی سامان سالور نوشت: «سه کام حبس» ِ سامان سالور، در ادامهی سینمای سعید روستایی است، اما مستقل و زنده و خودبَسنده. فیلم خوبی است که میتوان به دیگران توصیهاش کرد، با آگاهی بر این موضوع که بیشک مخاطب را آزار میدهد و اذیت میکند؛ ولی مگر میتوان چهرهی عریانِ فقر و اعتیاد و قاچاق را نشان داد و تلخ و آزاردهنده نبود؟
پیش از این تنها لیلا حاتمی در این سینما بود که «دوربین» آنچنان دوستاش داشت که در یک فیلم، مخاطب نمیپسندید که نما از روی چهرهی او شیفت کند روی بازیگر دیگری. پریناز ایزدیار هم اکنون دارای چنین خصلتی است. او بازیگری است که «دوربین» دوستش دارد و مخاطب نمیپسندد که قابِ دوربین از حضورِ او خالی شود. معصومیتِ سیمای او، به همراه احساساتِ پیچیده و متناقضِ نهفته در چهره، و رازآلودگیِ نگاهش، او را تبدیل به بازیگری ویژه کرده که لحن و بیانِ خاصّ دیالوگگوییاش، حتی سادهترین دیالوگها را متفاوت و دیگرگون میکند، آن هم در رئالیستیترین شکلِ خود.