شاید برای نسل امروز باورپذیر نباشد اگر بشنود زمانی نسل جوان این مملکت فیلمی را روی پرده سینما دیده و آنقدر در هنرنمایی یک بازیگر غرق شده بودند که بعد از پایان فیلم، او را مثل یک قهرمان روی دست بلند کرده و به خیابان بردند. آن بازیگرِ کاریزماتیک، فرامرز قریبیان بازیگر فیلم «گوزنها» است که سینمای ایران در این سالها کمتر همانند او را به خود دیده است، این هنرمند امروز ۸۴ ساله میشود.
جوان آنلاین: ۲۷ آبانماه سالروز تولد فرامرز قریبیان است؛ بازیگر نقشهای قهرمانِ مبارز و عدالتجو، بازیگری که ۶ سال قبل از بازیگری خداحافظی کرد و شاید فقط مسعود کیمیایی، رفیق دیرینهاش بتواند یک بار دیگر او را جلوی دوربین ببرد.
قریبیان، بازیگرِ بیش از ۶۰ فیلم سینمایی در طول ۶ دهه فعالیت هنری، پیش از انقلاب در ۱۰ فیلم همچون «خاک»، «صلاة ظهر» و «گوزنها» بازی کرده و دلیل آنکه پس از انقلاب همانند برخی دیگر از بازیگران، درگیر ممنوعیت کاری نشد، به گفته خودش این بوده که نقشهایش تعریف مشخصی داشتند، نه رقصیده بود و نه آوازخوانی کرده بود!
او در میان فیلمهای قبل از انقلاب، «گوزنها» را بیشتر از بقیه دوست دارد و بعد از آن، فیلمهای «ترن»، «رد پای گرگ» و «سناتور» را جزء آثار محبوب خود میداند. البته قریبیان در مصاحبهای تصویری که سال گذشته با مجله «فیلم امروز» انجام داد و اعلام کرد که آخرین گفتوگوی اوست، بیان کرده بود که فیلم «خروج» ابراهیم حاتمیکیا را هم خیلی دوست داشته و میتوانست آن را بهترین فیلمش بداند، اما این اتفاق نیفتاد.
او درباره این ماجرا گفته است: «فیلمنامه «خروج» خیلی خوب بود و من خوشم آمد و قبول کردم بازی کنم. فیلمنامه ابتدا فینال نداشت و آقای حاتمیکیا گفت با همکاری یکدیگر درستش میکنیم. خیلی شنیدم که میگویند ۲۵ دقیقه اول فیلم فوقالعاده است ولی بعد از آن شُل و وِل میشود، چون مطابق فیلمنامه ساخته نشد. فینال هم خراب شد، چون با همفکریِ هم پیش نرفت، من معتقد بودم کاراکتری که بازی میکردم باید درست مقابل (نهاد) ریاست جمهوری کشته میشد. این فیلم میتوانست یکی از بهترین کارهای من باشد، اما نشد. همه لطف داشتند و از بازی من تعریف کردند ولی آنچه باید میشد، نشد. (در حالیکه) شما اگر در این راه میآیی باید شهامتش را هم داشته باشی که پای آن بایستی.»