یک بازیکن جنگنده و متعصب، شبیه به ستارگان دهه ۶۰ که اگرچه خوشتیپ و جذاب بود، اما در زمین با تمام وجود مبارزه کرده و معمولا با لباس گلآلود و چهره خسته و مستاصل، زمین مسابقه را ترک میکرد. بازیکنی که در سال ۷۵ و در میان آن همه فوقستاره بزرگ در سن ۱۷ سالگی لباس پرسپولیس را به تن کرد و یکی دو سال بعد، تبدیل به فرمانده خط میانی این تیم شد.
حامد کاویانپور گرچه در ابتدا بازیکن محبوب علی پروین نبود و پشت خط ستارگانی مثل حمید استیلی و حسین عبدی قرار گرفت، اما خیلی زود خودش را به ترکیب ثابت پرسپولیس تحمیل کرده و تبدیل به بازیکن فیکس این تیم شد. از ابتدای تابستان سال ۷۸ دیگر حامد کاویانپور همهکاره خط میانی پرسپولیس شده بود؛ ضربات ایستگاهی، کرنر و خطای میانه میدان به او سپرده میشد و این بازیکن وظیفه طراحی حملات پرسپولیس را بر عهده داشت.
یک سال بعد و در جام ملتهای ۲۰۰۰، نمایش درخشان حامد کاویانپور مورد توجه کادر فنی تیم ملی قرار گرفته و او در کنار بزرگانی مانند کریم باقری و حمید استیلی، در ترکیب ثابت ایران در این تورنمنت قرار گرفت. با حضور میرو بلاژویچ در فوتبال ایران، وضعیت برای این بازیکن دگرگون شد. او در ابتدا هافبک محبوب و ثات این سرمربی کروات بود، اما در ادامه عدم تمکین در خصوص انتقال به خارج از ایران از طریق آژانس این سرمربی و حواشی پیش از بازی نخست مقابل عربستان، برای مدتی رابطه طرفین را شکرآب کرد. اما به هر حال کاویانپور در مسابقات مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲ یکی از بازیکنان ثابت تیم ملی بود و البته درخشش او نیز نتوانست رویای صعود دوباره به جام جهانی را برای ما برآورده کند.
اما اوضاع در پرسپولیس همچنان بر وفق مراد بود. کاویانپور در خرداد سال ۸۱ عنوان بهترین بازیکن سال فوتبال ایران را از آن خود کرد و در ۲۴ سالگی به افتخارات فراوانی دست یافت. اگرچه حامد بدشانس بود که گل تماشایی او برابر سامسونگ در نیمه نهایی جام باشگاههای آسیا، منجر به صعود پرسپولیس به مسابقه فینال نشد و آنها در حسرت قهرمانی آسیا باقی ماندند.