ساعتها انتظار و چهرههایی خسته؛ سومین گروه ایرانیان اخراجشده از آمریکا، روایت تلخ اسارت را به خانه آوردند.
مجتبی برزگر و هادی دارابی: خبر آرام و بیسروصدا رسید؛ سومین گروه از ایرانیان بازداشتی در آمریکا، پس از ماهها بلاتکلیفی، اذیت، بازداشت و آنچه خودشان «شکنجه روح و جسم» مینامند، قرار است دوشنبهشب، ششم بهمنماه، حوالی ساعت 17:30 تا 18، در فرودگاه امام خمینی(ره) به زمین بنشینند.
اما هیچچیز در این شب آرام نبود. زمان، برخلاف همیشه، کِش میآمد؛ دقیقهها بلندتر از حد معمول میگذشتند و اضطراب، مثل مهی غلیظ، فضای فرودگاه را گرفته بود.
به گزارش تسنیم، خانوادهها از ساعاتی قبل آمده بودند؛ بعضی با شاخههای گل، بعضی با چشمهایی که مدام به تابلو پروازها دوخته میشد. هرچه عقربهها جلوتر میرفتند، التهاب بیشتر میشد. کسی دقیق نمیدانست قرار است با چه تصویری روبهرو شود؛ با چهرههایی شکسته؟ با بدنهایی بیمار؟ یا با سکوتهایی که از هزار فریاد سنگینتر است؟
ابهامِ ممتد؛ خانوادههایی که «نمیدانستند»