با اتخاذ موضعی متوازنتر از سوی گرجستان در قبال روسیه و افزایش گشودگی این کشور به همکاری با چین، نوعی نزدیکی به دیدگاه ایران درباره نظمی برای منطقه شکل گرفته است که چندقطبی و متکی بر بازیگران منطقهای است.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، «امواج میدیا» در مقالهای به بررسی روابط ایران و گرجستان پرداخته که در ادامه آمده است.
لازم به ذکر است انتشار مقالات خارجی به معنای تایید محتوای آن از سوی تابناک نیست.
گرجستان که زمانی بهعنوان سکوی پرتاب نفوذ غرب در قفقاز جنوبی ستایش میشد، اکنون همزمان با متنوعسازی سیاست خارجی خود با انتقادهای فزایندهای از سوی اروپا و ایالات متحده روبهرو است.
خودداری تفلیس از اعمال تحریمها علیه روسیه، طرح اتهامهایی درباره مداخله ناموجه غرب در امور داخلی این کشور، و پیروزی حزب حاکم رویای گرجستان در انتخابات سال۱۴۰۳ /۲۰۲۴، همگی به تعمیق شکاف با پایتختهای غربی انجامیده است.
در میانه این سرد شدن روابط، گرجستان خود را درگیر یک بازتنظیم ژئوپلیتیکی آرام یافته است— تغییری در رابطهاش با ایران.
در طول دو سال گذشته، تبادلات میان تفلیس و تهران بهطور محسوسی تشدید شده است. تنها در سال گذشته، ایراکلی کوباخیدزه، نخستوزیر گرجستان، دو سفر به ایران انجام داد—نخست برای شرکت در مراسم تشییع پیکر رئیسجمهور فقید، ابراهیم رئیسی، و سپس برای حضور در مراسم تحلیف رئیسجمهور اصلاحطلب، مسعود پزشکیان—که نشاندهنده قصدی آشکار برای گرمتر کردن روابط در میانهی تغییرات محیط منطقهای است.
کوباخیدزه در دیدار با پزشکیان، گفت که ایران جایگاهی مهم و سازاقدام متقابل وزیر کشور گرجستان همراه شد که در مهر/اکتبر به اسرائیل سفر کرد.
در نهایت، مانورهای دیپلماتیک گرجستان بخشی از یک موازنهگری گستردهتر بین شرق و غرب است—پیوندی مصلحتی که از نارضایتیهای مشترک و محاسبات عملگرایانه شکل گرفته است.
از منظر ایران، انعطافپذیری فزاینده گرجستان در سیاست خارجی خود پنجرهای کمسابقه از فرصت ایجاد میکند—هم برای تعمیق حضور منطقهای و هم برای تضعیف نظم ژئوپلیتیکیِ تحت سلطه غرب در مرزهای شمالیاش.
هرچند دامنه آن محدود است، بازگشت آرام ایران به گرجستان نشان میدهد که چگونه جابهجایی همترازیهای قدرت در اوراسیا در حال ترسیم دوباره مرزهای نفوذ است—حتی در جاهایی که زمانی بهطور محکم به غرب متصل تلقی میشدند.