در هنر «اربعین» هر نماد قصهای دارد؛ از پرچمهای سرخ خونخواهی که امسال در سایه شهادت قائد امت معنایی تکاندهنده یافت تا کفشهای کهنهای که نه نشانه فقر بلکه گواه سفر معنوی به سوی حقیقت است.
به گزارش خبرنگار مهر، «اربعین» یعنی اعلام حضور در برابر مظلومیت. این مفهوم، یک اعتراض ابدی است؛ اعتراضی به ظلم، به بیعدالتی و به فراموشی. اربعین، پل میان سال ۶۱ هجری و امروز است. در مفهوم اربعین، زمان متوقف میشود؛ گویی کربلا یک مکان نیست، بلکه یک «لحظه» است که هر سال تکرار میشود تا انسانها یاد بگیرند چگونه در میانه تلاطم دنیا، استوار بمانند و بر سر حقیقت بایستند.
اگر راهپیمایی، «پیکرِ» اربعین باشد، خودِ اربعین «روح» است. اربعین یعنی «عشق» در خالصترین شکلش. یعنی جایی که دلتنگی به ایمان تبدیل میشود و اشک، به لبخندی از سر رضایت. اربعین، یک «سفر» نیست، بلکه یک تولد دوباره است برای هر کسی که با قلبش در این جریان غوطهور شود. اربعین، یعنی فریاد خاموشی که تمام جهان را میشنود؛ فریادی برای انسانیت، برای عدالت و برای عشقی که هرگز نمیمیرد.