در این نشست، روایتهایی از واقعیتهای تلخ گفته و شنیده شد. از کودکانی که بهجای نیمکت مدرسه، ساعتهای طولانی را در خیابان میگذرانند، از خانوادههایی که زیر بار فشار اقتصادی، فرصت وقتگذرانی و نظارت بر فرزندانشان را از دست دادهاند و همچنین از مدارسی که، بهجای آنکه پناهگاه باشند، به دلیل کمبود امکانات و فرسودگی ساختار، خود به بخشی از مسئله تبدیل شدهاند!
جوان آنلاین: وقتی مدرسه از دست میرود، آینده هم میلغزد، آیندهای که شاید هیچکس تصور نمیکرد اینقدر آرام و بیسروصدا، از میان انگشتان جامعه سر بخورد و مشکلات را دوچندان کند. در روزگاری که فشارهای اقتصادی، فرسودگی نظام آموزشی و گسترش آسیبهای اجتماعی، کودکان را از مسیر طبیعی رشد دور کرده، هشدارهای جدید آقایان مسئول نشان میدهد که بحران بازماندگی از تحصیل دیگر یک آمار روی کاغذ نیست، بلکه زنگ خطری است که مستقیماً آینده کشور را نشانه گرفتهاست؛ موضوعی که اینبار در نشست ستاد راهبری نظام مراقبت اجتماعی دانشآموزان، از زبان اصغر جهانگیر و علیرضا کاظمی، آنهم با لحنی کمسابقه شنیده شد. از موج روبهافزایش آسیبها گرفته تا ضرورت بازگشت فوری دانشآموزان به مدرسه و نیاز فوری به یک ائتلاف ملی برای نجات نسل آینده. نسلی که اگر امروز برایش کاری نشود، فردا شاید دیگر فرصتی برای جبران باقی نماند.
در این نشست، روایتهایی از واقعیتهای تلخ گفته و شنیده شد. از کودکانی که بهجای نیمکت مدرسه، ساعتهای طولانی را در خیابان میگذرانند، از خانوادههایی که زیر بار فشار اقتصادی، فرصت وقتگذرانی و نظارت بر فرزندانشان را از دست دادهاند و همچنین از مدارسی که، بهجای آنکه پناهگاه باشند، به دلیل کمبود امکانات و فرسودگی ساختار، خود به بخشی از مسئله تبدیل شدهاند!
وزیر آموزش و پرورش و سخنگوی قوه قضائیه، هر دو به این نکته مهم اشاره کردند که، مدرسه فقط و فقط یک نهاد آموزشی نیست، بلکه آخرین سنگر اجتماعی است که اگر فروبپاشد، هیچ دستگاهی توان جبران آن را ندارد و در این بین، بازماندگی از تحصیل یکی از نشانههای پررنگ از بحرانی عمیقتر است که ریشههای آن در اقتصاد، فرهنگ، سیاست و ساختارهای فرسوده آموزشی تنیده شده است و درست به همین دلیل است که مسئولان از «ائتلاف ملی» سخن میگویند، ائتلافی که اگر شکل نگیرد، هیچ برنامهای، حتی بهترین برنامهها هم به نتیجه نخواهد رسید.
۹۰ دقیقه خستهکننده در کلاسهای سنتی!