شعار «ضدجنگ» زمانی واجد معنا و اعتبار است که با تحلیلی واقعبینانه از عوامل شکلدهنده جنگ و مؤلفههای جلوگیری از آن همراه باشد.
$(document).ready(function () {
var isOnFirefoxBrowser = $(‘html’).hasClass(‘browser-firefox’);
$(‘.news video’).each(function(){
if (isOnFirefoxBrowser) {
videojs($(this)[0], {
“techOrder”: [“flash”, “html5”]
});
} else {
videojs($(this)[0], {
“techOrder”: [“html5”, “flash”]
});
}
});
});
–>
<!–
$(document).ready(function () {
var isOnFirefoxBrowser = $(‘html’).hasClass(‘browser-firefox’);
$(‘.primary-file-news audio’).each(function(){
if (isOnFirefoxBrowser) {
hmtG1BAs06U-Vsuv8BJhAQdbW0iMnm_TvthU28vk1Q,,/%D9%BE%D8%A7%D8%B3%D8%AE+%D9%85%D9%88%D8%B4%DA%A9%DB%8C+%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86.jpg” alt=” بازسازی یک دوقطبی سیاسی”>
در روزهای اخیر، برخی چهرهها و رسانههای نزدیک به جریان اصلاحطلب، با ادبیاتی مشابه بر «ضدجنگ» بودن خود تأکید کردهاند و در مقابل، تلاش دارند رقبای سیاسیشان را در جایگاه «جنگطلب» بنشانند.
در نگاه نخست، چنین موضعی طبیعی و حتی جذاب به نظر میرسد؛ چراکه هیچ ایرانی خواهان جنگ نیست. اما با کمی دقت، میتوان پرسید آیا مسئله واقعاً دفاع از صلح است یا تلاش برای ساختن یک دوقطبی سیاسی؛ دوقطبیای که در یک سوی آن «طرفداران صلح» قرار میگیرند و در سوی دیگر، مخالفان سیاسی با برچسب «جنگطلب» معرفی میشوند؟
جنگطلب کجاست؟
