گروه اندیشه: دکتر اصغر طهماسبی در سخنرانی اش در نشست خانه اندیشمندان علوم انسانی، با کالبدشکافی مفهوم «حکمرانی محیطزیستی ناشی از جنگ»، بر پیوستگی تفکیکناپذیر سیستمهای اجتماعی و اکولوژیک تأکید میکند. طهماسبی استدلال میکند که ارزیابیهای رایج با تمرکز صرف بر تخریبهای کالبدی، از فرسایش هولناک سرمایههای اجتماعی—بهویژه روابط عمودی میان حاکمیت و تودهها—غفلت میورزند. او با اتکا به چارچوب بینالمللی سندای و تجربیات میدانی، تنها راه بازسازی پایدار را گذار از «مدیریت بحرانِ» سلسلهمراتبآمرانه به سوی «حکمرانی بحران» تطبیقی، چندسطحی و دانشبنیان میداند؛ فرآیندی که در آن توانمندسازی جوامع محلی و احیای بعد انسانی، پیششرط بنیادین تابآوری در برابر شوکهای بی ظرفیت در سطوح فردی، نهادی و بستر توانمندسازی را انجام داده و منجر به تدوین یک برنامه عملی شده است؛ دوم، طرح توانمندسازی محلی در شهرستان لنده با حمایت بنیاد علوی در سالهای ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ که با هدف تقویت سرمایه اجتماعی و معیشت محلی اجرا شد و ساختارهای اجتماعی ایجاد شده در آن همچنان پایدار و فعال هستند. در جمعبندی باید گفت که جنگ تنها زیرساختها و کارکردهای محیطزیستی را تحت تأثیر قرار نمیدهد، بلکه نهادها و ساختارهای اجتماعی را نیز آسیبپذیر میسازد. از اینرو، ارزیابی خسارت و بازسازی نمیتواند صرفاً به جنبههای فیزیکی محدود شود و توجه به بعد انسانی ضرورتی اجتنابناپذیر است. چارچوب سنداِی ابزاری مناسب فراهم آورده که به حرکت از مدیریت بحران به سوی حکمرانی بحران یاری میرساند.
