فعالیت فرهنگی دانشجویان مذهبی در قالب
انجمنهای اسلامی صورت میگرفت و تا زمان تأسیس نهضت آزادی به
لحاظ حرکتهای سیاسی این طیف، بیشتر با طیف دانشجویی جبهه ملی
هماهنگ بود و بعد از تأسیس نهضت آزادی، دانشجویان مذهبی فعالیتهای
سیاسی خود را با نهضت آزادی هماهنگ کردند، اما واقعیت این بود که
فعالیت سیاسی نهضت آزادی عمدتاً محدود به سطح دانشگاهها و مراکز
آموزشی بود و از طرفی بهرغم وجود افرادی نظیر آیتالله طالقانی و
مهندس بازرگان، دانشجویان به یک رهبر برجسته مذهبی و سیاسی که
قادر به بسیج سیاسی مردم باشد و به عنوان یک الگوی کلان مبارزه
سیاسی عمل کند، نیاز داشتند. با آغاز نهضت امام خمینی از نیمه دوم
سال 1341 در جریان مسئله انجمنهای ایالتی و ولایتی و برقراری
ارتباط دانشجویان با وی، احساس رشد و شادابی در طیف مذهبی جنبش
دانشجویی تقویت شد؛ زیرا از آن به بعد با یک الگوی سیاسی در جایگاه
مرجعیت مواجه بودند و خلأ رهبری برجسته را نداشتند.
آذر 1341 که اعتراضهای امام خمینی و سایر
مراجع تقلید و نهضت آزادی نسبت به مسئله انجمنهای ایالتی ولایتی
اوج گرفت، جنبش دانشجویی با یک مرجع مبارز آشنا شد. در این زمان
بخشی از دانشجویان مذهبی برای دیدار با امام خمینی به قم رفتند و
از سخنان ایشان بهرهمند شدند و با سایر مراجع و روحانیون نیز ملاقات
کردند.
در جریان اعتراض به طرح انقلاب سفید شاه،
پیوند دانشجویان با امام خمینی بیشتر شد. سیدحمید روحانی در کتاب
«بررسی و تحلیلی از نهضت امام خمینی » به این موضوع اشاره میکند
که