به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، نویسنده و پژوهشگر دین و رسانه ایرج حجازی: در روزمرگیهای تاریخ، زمانهایی وجود دارند که به واسطه یک رخداد عظیم، از مدار عادی خود خارج شده و قداست مییابند. محرم، تجلیِ بارزِ چنین گسستِ شکوهمندی است. در روایتی تکاندهنده، امام رضا (ع) در گفتوگویی با ابنشبیب، پرده از باطنِ عاشورا برمیدارند. حضرت، با اشاره به پیوند این روز با استجابت دعای انبیای الهی میفرمایند: امروز همان روزی است که زکریا روزه گرفت و خداوند یحیی را به او کرامت کرد؛ پس هر که در این روز روزه بدارد، در حریم استجابت الهی قرار میگیرد.
بنابر روایت مهر، امام (ع) با ترسیم خطوطِ تقابل میان جاهلیت و امت پیمانشکن، میفرمایند: محرم ماهی است که حتی عربِ جاهلی، حریم و حرمتش را پاس میداشت؛ اما این امت، نه حرمت ماه را نگاه داشتند و نه پاسدارِ حریم نبی مکرم (ص) بودند. ذریهاش، سیدالشهدا (ع) را به مسلخ بردند، خیمهگاهش را غارت کردند و اهلبیتش را به اسارت کشیدند؛ خداوند هرگز بر آنان نبخشاید.
در ادامه، حضرتیر خود را از جریانِ ظلم و تباهی جدا سازد.
در گامهای فراتر، اراده و تمنای صادقانه برای شهادت در کنارِ پیوند عاطفی با اهلبیت (ع)، مرزهای موهوم زمان و مکان را در هم میشکند و انسانِ امروز را در هندسه یاران عاشورایی جانمایی میکند.
حضرت ثامنالحجج (ع) در حُسنختام این روایت، رازِ بزرگِ این منشورِ سلوکی را در شاهکلید «ولایت» تجمیع کرده و میفرمایند:
*تلاش کن تا خود را به ولایتِ ما گره بزنی؛ چرا که اگر کسی حتی سنگی را دوست بدارد، با همان محشور خواهد شد.*
در این مکتبِ متعالی، ولایتِ برآمده از این پیوند عاطفی، همان کشتی نجاتی است که انسانِ سرگشته را از طوفانهای سهمگینِ تاریخ، به ساحلِ رستگاری رهنمون میسازد.