بازخوانی ماجرای خانه اندیشمندان علوم انسانی

در روزهایی که برخی چهره‌های رسانه‌ای با ژست فرهنگی و نام علوم انسانی، تصمیم قانونی شهرداری تهران را به چالش می‌کشند، این پرسش اساسی مطرح است: آیا فعالیت علمی واقعی، وابسته به مالکیت انحصاری بر یک ملک عمومی است؟ یا آنکه «خانه اندیشمندان علوم انسانی» در سال‌های گذشته، به‌جای ایفای نقشی فراگیر، به محلی برای بهره‌برداری محدود و محفلی بدل شده بود؟
بازخوانی ماجرای خانه اندیشمندان علوم انسانی
در روزهایی که برخی چهره‌های رسانه‌ای با ژست فرهنگی و نام علوم انسانی، تصمیم قانونی شهرداری تهران را به چالش می‌کشند، این پرسش اساسی مطرح است: آیا فعالیت علمی واقعی، وابسته به مالکیت انحصاری بر یک ملک عمومی است؟ یا آنکه «خانه اندیشمندان علوم انسانی» در سال‌های گذشته، به‌جای ایفای نقشی فراگیر، به محلی برای بهره‌برداری محدود و محفلی بدل شده بود؟

به گزارش خبرگزاری آنا، بر اساس گزارش‌های رسمی، ساختمانی در خیابان استاد نجات‌الهی تهران با عنوان «خانه اندیشمندان علوم انسانی» برای حدود ۱۵ سال در اختیار نهادی قرار داشت که از منابع عمومی استفاده می‌کرد، اما بدون طی کامل تشریفات قانونی، قرارداد رسمی و نظارت مؤثر واگذار شده بود.

به گفته سخنگوی شهرداری، در سال‌های اخیر تنها از چند اتاق محدود این ساختمان استفاده می‌شده و بسیاری از فضا‌های آن یا بلااستفاده بوده‌اند یا به انباری تبدیل شده بودند. این ظرفیت شهری، برخلاف هدف اعلام‌شده، در عمل در اختیار یک جریان خاص قرار داشته و امکان حضور برای دیگر گروه‌ها فراهم نبوده است.

از سوی دیگر، با وجود اختصاص بودجه مشخص برای نگهداشت ساختمان از سوی شهرداری، وضعیت فیزیکی بنا در حال حاضر نامناسب توصیف شده و نشانه‌هایی از نگهداری غیراصولی و آسیب‌های ساختاری به چشم می‌خورد.

منبع  : خبرگزاری آنا

برای مشاهده متن کامل خبر کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *