۱۲:۱۵ – ۲۵ مرداد ۱۴۰۵
سوم ربیعالاول روزی است که در تاریخ اسلام با حزن و اندوه همراه است؛ سالروز واقعهای تلخ که در آن، حرمت بیتالله الحرام زیر سایه تازیانههای ستم شکسته شد.
باشگاه خبرنگاران جوان – سوم ربیعالاول روزی است که در تاریخ اسلام با حزن و اندوه همراه است؛ سالروز واقعهای تلخ که در آن، حرمت بیتالله الحرام زیر سایه تازیانههای ستم شکسته شد. کعبه که از دیرباز نماد توحید و قبله جهانیان بوده، ما در این روز در میان شعلههای آتش و سنگهای منجنیق، شاهد یکی از سیاهترین صفحات تاریخ سیاسی و مذهبی هستیم. این حادثه، تنها یک درگیری نظامی نبود، بلکه جریانی بود که آرامش مکه مکرمه را بر هم زد و شکوه کعبه را به بازی گرفت. اما با مرور این واقعه، پرسشی عمیق و چالشبرانگیز در ذهن پژوهشگران و مؤمنان شکل میگیرد: چرا خداوند که در داستان اصحاب فیل با کوچکترین نیرویی از کعبه محافظت کرد، در برابر یزید و سپاهیانش که با منجنیق به سوی خانه او میتاختند، مداخلهای نکرد و اجازه داد این مکان مقدس آسیب ببیند؟ در ادامه، با نگاهی تاریخی و با استناد به روایتها، به بررسی ابعاد این واقعه و پاسخ به این پرسش بنیادین خواهیم پرداخت.
کعبه؛ از بنای نخستین تا تجلی شکوه اسلام
کعبه نه تنها برای مسلمانان، بلکه در نگاه تاریخ، همواره مرکز ثقل معنویت و قبله اقوام گذشته بوده است. ریشههای این بنای مقدس را باید در دوران حضرت آدم (ع) جستوجو کرد؛ جایی که بنا بر فرمان الهی، وی مأمور به بنای کعبه و برپایی آیین حج شد. اگرچه با وقوع طوفان نوح، این بنا و آیینهای مرتبط با آن برای مدتی از یادها رفت، اما با مأموریت حضرت ابراهیم (ع)، کعبه دوباره احیا شد و مناسک حج با آداب بینظیری، چون طواف و سعی به شکلی اصیل بازگشت. با ظهور آیین وحیانی اسلام، کعبه از میان تیرگیهای شرک پاکسازی شد. پیامبر اکرم (ص) و حضرت علی (ع) با پاکسازی این مکان از بتها، آن را به مرکز حقیقی توحید بدل کردند. از آن پس، کعبه نه تنها یک بنا، بلکه «حرم امن الهی» تعریف شد که تقدس آن در قوانین اسلامی چنان جایگاه ویژهای یافت که حتی در زمان نزاعهای سیاسی، حرمت آن خط قرمز محسوب میشد.