اقدام اخیر امریکا علیه ونزوئلا در پوشش مبارزه با مواد مخدر اهداف دیگری را دنبال میکند!
جوان آنلاین: در هفتههای اخیر، دستور ترامپ برای حمله به شناورهای مشکوک به قاچاق مواد مخدر در سواحل ونزوئلا، موجی از واکنشها را در عرصه سیاست خارجی و افکار عمومی برانگیخته است. در نگاه اول، این اقدام ادامهسیاستهای دیرینه امریکا در مبارزه با کارتلهای مواد مخدر تلقی میشود، اما نگاهی عمیقتر نشان میدهد ماجرا به مراتب پیچیدهتر است و اهداف ژئوپلتیکی و انتخاباتی پشت پرده آن نهفته است.
ایالات متحده از دهه ۱۹۸۰ میلادی، تحت دولت ریگان، پروژه «جنگ علیه مواد مخدر» را به عنوان یکی از ارکان اصلی سیاست خارجی و امنیت داخلی خود تعریف کرد. کارتلهای کلمبیا، مکزیک و امریکای مرکزی به مرور به تهدیدی نه تنها برای جامعه امریکا بلکه برای ثبات منطقه بدل شدند. از آن زمان، حضور نظامی امریکا در کارائیب و امریکای لاتین همواره با پرچم مبارزه با مواد مخدر توجیه شده است. ترامپ، اما این بار، با رویکردی تهاجمیتر، از همان ادبیات استفاده کرده تا دست نظامی امریکا را در ونزوئلا باز کند؛ کشوری که نه فقط منبع تنشهای سیاسی، بلکه یکی از کانونهای اصلی رقابت ژئوپلتیکی واشینگتن با مسکو و پکن است.
ترامپ و مشاوران امنیت ملیاش تأکید کردهاند؛ ونزوئلا به یک نقطهکلیدی در مسیر قاچاق مواد مخدر به ایالات متحده بدل شده است. از نگاه کاخ سفید، اقدام نظامی اخیر نه تجاوز به یک کشور مستقل، بلکه دفاع مشروع از امنیت داخلی امریکا تلقی میشود. روایت رسمی چنین القا میکند که اگر کارتلها در سواحل کارائیب متوقف نشوند، موادمخدر در خیابانهای نیویورک و لسآنجلس خواهد بود. اما پرسش اصلی این است: آیا مبارزه با موادمخدر بهتنهایی توجیهگر استفاده از قدرت سخت در خارج از مرزهاست؟
نباید فراموش کرد، نقش نفت و انرژی در سیاست امریکا علیه ونزوئلا انکارناپذیر است. ونزوئلا بزرگترین ذخایر اثباتشده نفت جهان را در اختیار دارد و در معادلات انرژی جهانی، کشوری کلیدی محسوب میشود. هرچند واشینگتن در ظاهر از «مبارزه با قاچاق مواد مخدر» سخن میگوید، اما واقعیت آن است که کنترل بر منابع انرژی ونزوئلا هدفی راهبردی برای امریکا به شمار میرود. دستیابی به این منابع نهتنها امنیت انرژی ایالات متحده را تقویت میکند، بلکه ابزار مهمی برای فشار بر رقبا و بازتعریف نظم ژئوپلتیک در امریکای لاتین به دست میدهد. از این منظر، نفت نه یک موضوع جانبی، بلکه موتور محرک اصلی سیاست واشینگتن در قبال کاراکاس است.