امیر لهراسبی، دانشجوی دکتری حقوق بینالملل دانشگاه تهران در یادداشتی برای خبرگزاری میزان، به موضوع پیگیری حقوقی جنایتهای آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران پرداخت و نوشت:
یکی از خطاهای راهبردی در مواجهه با تجاوز نظامی آن است که دولتی که مورد تجاوز قرار گرفته، راهبرد حقوقی خود را بر اثبات همان عنوانی استوار کند که نظام حقوق بینالملل بیشترین ناتوانی را در اجرای آن از خود نشان داده است؛ از دادگاه نورنبرگ تاکنون، جنایت تجاوز همواره در ادبیات حقوق بینالملل بهعنوان عالیترین جنایت بینالمللی توصیف شده است، زیرا تصمیم به آغاز یک جنگ، سرچشمه و بستر ارتکاب تمامی جنایتهای بعدی است.
با این حال، هر اندازه جایگاه هنجاری این جرم در گفتمان حقوق بینالملل ارتقا یافته، ظرفیت عملی نظام بینالمللی برای پاسخگو ساختن مرتکبان آن محدودتر شده است؛ این تناقض واقعیتی است که میتواند موفقیت یا ناکامی هر راهبرد حقوقی در تعقیب مسئولیت دولت متجاوز را رقم بزند؛ تجربه چند دهه اخیر نشان داده است که اتکای انحصاری به عنوان مجرمانه جنایت تجاوز، بیش از آن که مسیر دستیابی به عدالت را هموار سازد، دولتی که مورد تجاوز قرار گرفته، را در همان بنبستهای نهادی گرفتار میکند که طی هشت دهه گذشته، مانع اجرای مؤثر قاعده بنیادین منع توسل به زور بودهاند.