اقتصاد۲۴- بازار مسکن ایران در ماههای اخیر وارد مرحلهای شده که نه میتوان آن را رکود کامل نامید و نه نشانهای روشن از رونق پایدار در آن دید. تحرکات محدود معاملاتی، افزایش تدریجی قیمتها و تغییر رفتار خریداران و فروشندگان، همگی از بازاری حکایت دارد که در وضعیت «انتظار تورمی» به سر میبرد؛ بازاری که بیش از آنکه به متغیرهای درونی خود واکنش نشان دهد، چشم به تحولات بیرونی دوخته است.
در شرایطی که تورم عمومی اقتصاد همچنان بالاست، هزینه ساختوساز بهواسطه رشد قیمت نهادههای ساختمانی، دستمزد نیروی کار، عوارض و هزینههای خدمات فنی و مهندسی افزایش یافته و فشار هزینهای به بخش عرضه منتقل شده است. همین عامل باعث شده قیمت تمامشده مسکن در مسیر صعودی باقی بماند، حتی اگر سطح معاملات هنوز فاصله معناداری با دورههای رونق داشته باشد. از سوی دیگر، بازارهای موازی مانند طلا و ارز با نوسانات سریع و بازدهی کوتاهمدت، بخشی از سرمایههای سرگردان را به سمت خود جذب کردهاند و همین موضوع، ورود نقدینگی پایدار به بازار مسکن را با چالش مواجه کرده است.
با این حال، نشانههایی از افزایش تدریجی تقاضای مصرفی، بهویژه در بخش واحدهای کوچکمتراژ و میانقیمت، در برخی مناطق شهری مشاهده میشود؛ تقاضایی که بیش از آنکه با انگیزه سرمایهگذاری شکل گرفته باشد، ناشی از نیاز واقعی به جابهجایی و ارتقای سطح سکونت است. این تحرک محدود، اگرچه هنوز بازار را از رکود خارج نکرده، اما فضای معاملات را از حالت انجماد مطلق دور کرده و نوعی تعادل شکننده میان عرضه و تقاضا ایجاد کرده است.