اقتصاد۲۴- سالهاست عصر اقتصادهای درونگرا و بسته به پایان رسیده و سرمایهگذاران بینالمللی نه صرفا به دنبال خرید سهام، بلکه به دنبال مشارکت در آینده اقتصاد کشورها هستند. این پرسش اساسی برای بازار سرمایه ایران مطرح است که آیا بدون توسعه روابط بینالمللی میتوان به عمق بازار، ثبات سرمایهگذاری و رشد پایدار دست یافت.
روابط بینالمللی تنها به معنای امضای توافقهای سیاسی نیست؛ بلکه بسترساز شکلگیری جریانهای سرمایه، انتقال فناوری، توسعه بازارهای صادراتی و ایجاد اعتماد جهانی است. بازار سرمایه بهعنوان دماسنج اقتصاد، به سرعت نسبت به تغییرات در محیط خارجی واکنش نشان میدهد و هر گامی در جهت گسترش روابط خارجی میتواند هزینه سرمایهگذاری را کاهش دهد، ریسکهای سیستماتیک را تعدیل کند و مسیر ورود سرمایههای جدید را هموار سازد. در تجربه جهانی دیده میشود که بورسها بهتنهایی رشد نکردهاند بلکه نتیجه مستقیم تعاملات اقتصادی و سیاسی کشورها بودهاند و ارتباطات فرامرزی در عمل تبدیل به سوخت موتور بورسها شده است.
در نمونههای بینالمللی، چین پس از پیوستن به سازمان تجارت جهانی جهشی بیسابقه در بورس شانگهای تجربه کرد و با ورود سرمایهگذاران خارجی و ایجاد شاخصهای مشترک با بورس هنگکنگ از بازار بسته به بازیگر اصلی سرمایه جهانی بدل شد. هند نیز با انعقاد توافقهای تجاری با اروپا و آمریکا، بستر جذب سرمایه خارجی را فراهم کرد و تنها در سال ۲۰۲۳ حدود بیستوچهار میلیارد دلار سرمایه خارجی وارد بازار سرمایه آن کشور شد. امارات با ایجاد مرکز مالی بینالمللی DIFC توانست بورس دبی را به یکی از قطبهای مالی خاورمیانه تبدیل کند و نشان دهد حتی بدون اقتصاد صنعتی بزرگ، با دیپلماسی فعال و شفافیت اقتصادی میتوان سرمایه جهانی را جذب کرد. ترکیه نیز از طریق توافق با اتحادیه اروپا و امکان معاملات اوراق در بورسهای بینالمللی توانست نقدشوندگی بازار را افزایش دهد و سرمایهگذاران خرد اروپایی را وارد معاملات کند. این تجربهها نشان میدهد هیچ بازاری بدون اتصال به شبکه مالی جهانی به قدرت پایدار دست پیدا نکرده است.