اقتصاد۲۴- خرید خودرو در سالهای اخیر برای بخش بزرگی از خانوارهای ایرانی به یک آرزوی دوردست تبدیل شده است. آرزویی که هر بار با جهش قیمتها، کاهش قدرت خرید و عقبماندن دستمزدها از تورم، دستنیافتنیتر از قبل به نظر میرسد.
در شرایط فعلی که قیمت ارزانترین خودروی سواری صفرکیلومتر به محدوده یک میلیارد و ۲۵۰ میلیون تومان رسیده است، دیگر نمیتوان از خودرو بهعنوان کالایی در دسترس برای طبقه حقوقبگیر یاد کرد. اگر حقوق پایه یک کارگر ۲۲ میلیون تومان در ماه در نظر گرفته شود، او باید حدود ۵۷ ماه یعنی نزدیک به ۴ سال و ۹ ماه تمام درآمد خود را بدون خرج کردن حتی یک ریال برای هزینههای ضروری زندگی کنار بگذارد تا بتواند فقط یکی از ارزانترین خودروهای صفر بازار را خریداری کند.
روشن است که در واقعیت و با وجود هزینههای مسکن، خوراک، درمان و آموزش، چنین امکانی برای بسیاری از خانوادهها وجود ندارد. به همین دلیل شاید امروز با قاطعیت بیشتری بتوان گفت خودرو بیش از هر زمان دیگری از سبد مصرفی خانوار فاصله گرفته است. حال در چنین شرایطی این پرسش مطرح است که با وجود رکود معاملات و تعدیل نسبی قیمتها، آیا بازار خودرو در آستانه کاهش بیشتر قیمت قرار دارد یا این افتوخیزها تنها وقفهای موقت در مسیر رشد دوباره قیمتهاست؟