به گزارش خبرنگار ایبنا؛ نوسانات ارزی طی سالیان متمادی، بخشی جداییناپذیر از اقتصاد ایران بوده است. این نوسانات که تقریبا بر همه شئون زندگی مردم اثر داشته، دارای پیچیدگیهای فراوان است و همین پیچیدگیها بستری شده است تا برخی اظهارنظرها از چارچوب کارشناسی خارج شده و تحلیلهای اقتصادی را با تخریبهای سیاسی بیامیزد. مرتبط کردن صد درصدی نوسانات نرخ ارز در ۱۸ ماه گذشته با عملکرد بانک مرکزی یکی از این موارد است که بسیاری از حقایق را نادیده میگیرد. حقایقی که با بررسی مهمترین تحولات سیاسی، نظامی و امنیتی در این بازه زمانی و به طور خاص، دو جنگ نظامی تمام عیار، آشکار میشود.
تا پیش از آغاز جنگ ۱۲روزه، بازار ارز ایران از پیش با مجموعهای از فشارهای اقتصادی روبهرو بود. تورم مزمن، رشد نقدینگی، محدودیت انتقال درآمدهای ارزی، تحریم، کسری بودجه و نگرانی از آینده مذاکرات، تقاضا برای داراییهای امن را بالا نگه داشته بود. دادههای تاریخی بازار نشان میدهد قیمت دلار آزاد در چهارم خرداد ۱۴۰۴ حدود ۸۲ هزار و ۸۰۰ تومان بود و در آخرین روز پیش از حمله، یعنی ۲۲ خرداد، در محدوده ۸۳ هزار و ۵۳۵ تومان قرار داشت. این رشد محدود نشان میداد بازار اگرچه پیش از جنگ نیز آرام نبود، اما هنوز وارد وضعیت شوک نشده بود.