اقتصاد امروز ایران، علاوه بر شرایط تحریمی کشور در حال دست و پنجه نرم کردن با عملکرد مدیرانی است که درک صحیحی از تولید و اقتصاد و شرایط کشور نیز ندارند و از گرفتن تصمیمات اساسی ناتوان هستند و تنها روزمرگی میکنند، این امر هم محدود به دولت فعلی و یا پیشین نمیشود.
اقتصاد ۲۴ – سالیان متمادی است که این شرایط بغرنج بر اقتصاد کشور حاکم شده و گویی امکانی برای رهایی از آن وجود ندارد.
مهدی بستانچی، رئیس دبیرخانه مردمی صنعتگران تهران معتقد است رفتارهای مقامات ایران در خدمت اقتصاد نیست و صادرکنندگان بازارهای صادراتی را یکی پس از دیگری از دست دادهاند.
در شرایط کنونی ایران که هنوز وضعیت لغو تحریمها مشخص نیست، مقامات سیاسی و اقتصادی کشور بارها بر مقوله صادرات و لزوم ارتباط اقتصادی با همسایگان تاکید کردهاند. البته در دولتهای پیشین هم اینچنین بود. هرچند که به نظر نمیرسد اهتمامی برای عمل به آن وجود داشته باشد. دلیل این امر چیست؟
صادرات بر بستر فعالیتهای تولیدی و اقتصادی شکل میگیرد یعنی ما صادرات را به عنوان اهرمی در راستای توسعه فعالیتهای اقتصادی کشور در نظر میگیریم. اگر مایل به بهبود وضعیت صادرات کشور هستیم ابتدا باید اقتصادمان را ترمیم کنیم. بیش از عمل به این موضوع هم باید نگرش اقتصادی را جزو مهمترین رئوس کاری خود قرار دهیم. میخواهم با ذکر مثالی این موضوع را شفافتر بیان کنم. چندی پیش به همراه هیاتی از ایران در اجلاسی در یکی از کشورهای همسایه شرکت کرده بودم. در پرواز ایران یکی از بلندپایهترین مقامات سیاسی کشور حضور داشت و تقریبا ۸۰درصد از مسافران پرواز موردنظر به مقامات سیاسی کشورمان و حدود ۲۰ درصد هم به اهالی تولید و تجارت ایران اختصاص داشت، به صورت همزمان هیاتی از کشور ترکیه هم شرکت کرده بود. با این تقاوت که بیش از ۹۰درصد اعضای هیات ترک تجار و بازرگانان و ۵ تا ۱۰ درصد آن از مقامات سیاسی ترکیه بودند. ببینید زمانی که اولویت ما موضوعات اقتصادی نباشد به تناسب آن از افرادی دیگری با نگرشهایی متفاوت از مقوله صادرات و تجارت استفاده میکنیم، اما وقتی بخواهیم اقتصاد و تجارتی پیشرو داشته باشیم، اعضای هیات هایمان را به بخش خصوصی و تجار و بازارگانان مان اختصاص میدهیم. نمونه همین مثال در نشستها و گردهماییهای ما هم به وضوح مشخص است. اگر میخواهیم فعالیتهای اقتصادی مان را در اولویت قرار دهیم نگاه ما باید نگاهی برپایه موضوعات اقتصادی باشد تا منافعی که خواهان کسب آنها هستیم به طور کاملا نهادینه شده به دست آیند.
بحث ارتباط با همسایگان که یکی از شعارهای اصلی دولت آقای رئیسی بود، نگاه شما در این باره چیست؟ اینکه در صورت عدم لغو تحریمها هم ما میتوانیم در ارتباط با همسایگان مشکلات خود را حل و فصل کنیم. ایا با وجود عدم لغو تحریمها و حضور ایران در لیست سیاه FATF ما میتوانیم مناسبات اقتصادی مان با همسایگان را به پیش ببریم؟
بخشی از محدودیتهای صادراتی ما به تحریم باز میگردد. اصلا نمیتوان این موضوع را انکار و یا کتمان کرد. سوال اساسی این است چرا من تولیدکننده و فعال اقتصادی و در یک نگاه کلی تر، ما مردم باید هزینهی اشتباهات بخش سیاسی کشور را بپردازیم. نمیشود گفت تحریم که خوب هیچ! تحریم کاغذ پاره است! مردم ما با همهی وجود اثرات تحریم را درک کردهاند، من صادرکننده بازارهای صادراتی را یکی پس از دیگری از دست داده ام با هزار جور مشکل برای تامین مواد اولیه و فروش و انتقال ارز صادراتی به کشور مواجه هستم که واقعا غیرضروری است. این یک ظلم و جفای آشکار است و به نظرم حتما میشد راههای دیگری را دنبال کرد که این تحریمهای ظالمانه به مردم و کشور تحمیل نشود.
بیشتربخوانید:کدام کشورها اولویت نخست صادراتی ایران هستند؟