یک پژوهشگر حوزه آیین و فرهنگ گفت: یک عروسک بومی میتواند حامل حافظه فرهنگی یک جامعه باشد. وقتی مخاطب بداند این عروسک، چه داستانی را روایت میکند، ارتباط عمیقتری با آن برقرار خواهد کرد.
لیلا کفاشزاده، پژوهشگر حوزه آیین و فرهنگ، با اشاره به یکی از بزرگترین چالشهای تولید عروسک در کشور در گفتوگو با خبرنگار مهر گفت: در نمایشگاههای صنایع دستی، فروشگاهها و مغازههای سوغاتیفروشی، عروسکهای شبهباربی با لباس محلی دیده میشود که با هدف سوغات فرهنگی از کشورمان ارائه میشوند، اما بدن لاغر و کشیده باربی، جنس پلاستیکی و کارخانهای بودن آن، در تقابل با لباس کردی یا قشقایی قرار میگیرد و نمیتواند نماینده فرهنگی یک کشور یا یک قوم ایرانی باشد.
کفاشزاده، به دو دسته از عروسکها در تقسیمبندی جهانی اشاره و بیان کرد: در جهان دو نوع تقسیمبندی رایج برای عروسکها وجود دارد. یکی «عروسکهای لباس ملی» یا national costume dolls و دیگری «عروسکهای مردمساخت» یا folk dolls هستند. عروسکهای لباس محلی، عروسکهایی هستند که در آنها بدن و ساختار عروسک در اولویت نیست و تأکید اصلی بر لباس ملی کشور یا قوم طراحی شده است و بدن این گروه از عروسکها میتواند پلاستیکی باشد.